mons

De Wiktionary, el diccionario libre

Contenido

[editar]

Latín

mons
  • Pronunciación:  / mons / (AFI)
  • Etimología: Del protoindoeuropeo *men-, "elevarse"

[editar] Traducciones

[editar] Sustantivo masculino

"mons"
mons, montis
3ª declinación
Singular Plural
Nominativo mons montes
Vocativo mons montes
Acusativo montem montes
Genitivo montis montium
Dativo monti montibus
Ablativo monte montibus
1
Montaña.
  • Ejemplo:
"'In his autem,' inquit 'quae videntur retractari et corrigi debuisse, is maxime locus est, qui de monte Aetna factus est. Nam cum Pindari, veteris poetae, carmen, quod de natura atque flagrantia montis cius compositum est, aemulari vellet, eiusmodi sententias et verba molitus est, ut Pindaro quoque ipso, qui nimis opima pinguique esse facundia existimatus est, insolentior hoc quidem in loco tumidiorque sit.'" Gelio, Noctes Atticae, XVII, 10:8
2
Peñasco.
3
En sentido figurado, gran cantidad de algo.
4
Animal montano, animal salvaje, fiera.
  • Uso: Propio del bajo latín. Metonimia usada generalmente en la lengua literaria, en especial en la poética.

[editar] Compuestos

[editar] Dichos

[editar] Información avanzada

[editar] Derivados en otros idiomas

La palabra latina mons fue el origen de los siguientes vocablos en otras lenguas:

Herramientas personales