-idus
| -idus | |
| clásico (AFI) | /ˈi.dus/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈi.dus/ |
| silabación | i-dus |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| variantes | -cidus[1] |
| rima | i.dus |
Etimología 1
[editar]De origen incierto.[2]
Sufijo adjetivo
[editar]- 1
- Forma adjetivos mayormente de verbos intransitivos con tema en -ē- (segunda conjugación, -eō, -ēre).[3]
- Ejemplo: acidus, avidus, pallidus, timidus, etc.
- Ejemplo: cupidus.
- Ejemplo: gelidus, herbidus, morbidus, etc.
Declinación
[editar]Declinación de -idus, -ida, -idum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. -idus | f. -ida | n. -idum |
| Genitivo | m. -idī | f. -idae | n. -idī |
| Dativo | m. -idō | f. -idae | n. -idō |
| Acusativo | m. -idum | f. -idam | n. -idum |
| Ablativo | m. -idō | f. -idā | n. -idō |
| Vocativo | m. -ide | f. -ida | n. -idum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. -idī | f. -idae | n. -ida |
| Genitivo | m. -idōrum | f. -idārum | n. -idōrum |
| Dativo | m. -idīs | f. -idīs | n. -idīs |
| Acusativo | m. -idōs | f. -idās | n. -ida |
| Ablativo | m. -idīs | f. -idīs | n. -idīs |
| Vocativo | m. -idī | f. -idae | n. -ida |
Referencias y notas
[editar]- ↑ alargamiento
- ↑ D. Gary Miller. Latin Suffixal Derivatives in English and their Indo-European Ancestry. Página 182. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 2006. ISBN: 0199285055.
- ↑ Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.