aborior
| aborior | |
| clásico (AFI) | [aˈbɔ.rɪ.ɔr] |
Etimología
[editar]Del prefijo ab- y orior, -īrī ("levantarse").[1]
Verbo intransitivo
[editar]Conjugación
[editar]Conjugación de aboriō, aborīre, abortī, ― (cuarta conjugación, deponente, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Infinitivo | aborīrī | |||||
| Participio | aboriendus | |||||
| Gerundio | aboriendī, aboriendō, aboriendum | |||||
| Supino | ― | |||||
| Formas personales | ||||||
| Modo indicativo | ||||||
| ego | tū | is, ea, id | nōs | vōs | eī, eae, ea | |
| Presente | ego aborior | tū aborīris, aborīre | is, ea, id aborītur | nōs aborīmur | vōs aborīminī | eī, eae, ea aboriuntur |
| Pretérito imperfecto | ego aboriēbar | tū aboriēbāris, aboriēbāre | is, ea, id aboriēbātur | nōs aboriēbāmur | vōs aboriēbāminī | eī, eae, ea aboriēbantur |
| Futuro | ego aboriar | tū aboriēris, aboriēre | is, ea, id aboriētur | nōs aboriēmur | vōs aboriēminī | eī, eae, ea aborientur |
| Modo subjuntivo | ||||||
| ut ego | ut tū | ut is, ut ea, ut id | ut nōs | ut vōs | ut eī, ut eae, ut ea | |
| Presente | ut ego aboriar | ut tū aboriāris, aboriāre | ut is, ut ea, ut id aboriātur | ut nōs aboriāmur | ut vōs aboriāminī | ut eī, ut eae, ut ea aboriantur |
| Pretérito imperfecto | ut ego aborīrer | ut tū aborīrēris, aborīrēre | ut is, ut ea, ut id aborīrētur | ut nōs aborīrēmur | ut vōs aborīrēminī | ut eī, ut eae, ut ea aborīrentur |
| Modo imperativo | ||||||
| ― | (tū) | (is, ea, id) | ― | (vōs) | (eī, eae, ea) | |
| Presente | ― ― | (tū) aborīre | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) aborīminī | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro | ― ― | (tū) aborītor | (is, ea, id) aborītor | ― ― | (vōs) ― | (eī, eae, ea) aboriuntor |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad | ||||||