adpugno

Latín

adpugno
clásico (AFI)	/ˈad.pug.noː/
eclesiástico (AFI)	/ˈad.puɲ.ɲo/
silabación	ad-pug-nō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	ad.puɲ.ɲo, ad.pug.noː

Verbo transitivo

1

Variante de appugnō.

Conjugación

Conjugación de adpugnō, adpugnāre, adpugnāvī, adpugnātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	adpugnāre, adpugnāvisse
Infinitivo pasivo	adpugnārī
Participio activo	adpugnāns, adpugnātūrus
Participio pasivo	adpugnandus, adpugnātus
Gerundio	adpugnandī, adpugnandō, adpugnandum
Supino	adpugnātum, adpugnātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego adpugnō	tū adpugnās	is, ea, id adpugnat	nōs adpugnāmus	vōs adpugnātis	eī, eae, ea adpugnant
Pretérito imperfecto	ego adpugnābam	tū adpugnābās	is, ea, id adpugnābat	nōs adpugnābāmus	vōs adpugnābātis	eī, eae, ea adpugnābant
Futuro	ego adpugnābō	tū adpugnābis	is, ea, id adpugnābit	nōs adpugnābimus	vōs adpugnābitis	eī, eae, ea adpugnābunt
Pretérito perfecto	ego adpugnāvī	tū adpugnāvistī	is, ea, id adpugnāvit	nōs adpugnāvimus	vōs adpugnāvistis	eī, eae, ea adpugnāvērunt, adpugnāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego adpugnāveram	tū adpugnāverās	is, ea, id adpugnāverat	nōs adpugnāverāmus	vōs adpugnāverātis	eī, eae, ea adpugnāverant
Futuro perfecto	ego adpugnāverō	tū adpugnāveris	is, ea, id adpugnāverit	nōs adpugnāverimus	vōs adpugnāveritis	eī, eae, ea adpugnāverint
Presente pasivo	ego adpugnor	tū adpugnāris, adpugnāre	is, ea, id adpugnātur	nōs adpugnāmur	vōs adpugnāminī	eī, eae, ea adpugnantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego adpugnābar	tū adpugnābāris, adpugnābāre	is, ea, id adpugnābātur	nōs adpugnābāmur	vōs adpugnābāminī	eī, eae, ea adpugnābantur
Futuro pasivo	ego adpugnābor	tū adpugnāberis, adpugnābere	is, ea, id adpugnābitur	nōs adpugnābimur	vōs adpugnābiminī	eī, eae, ea adpugnābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego adpugnem	ut tū adpugnēs	ut is, ut ea, ut id adpugnet	ut nōs adpugnēmus	ut vōs adpugnētis	ut eī, ut eae, ut ea adpugnent
Pretérito imperfecto	ut ego adpugnārem	ut tū adpugnārēs	ut is, ut ea, ut id adpugnāret	ut nōs adpugnārēmus	ut vōs adpugnārētis	ut eī, ut eae, ut ea adpugnārent
Pretérito perfecto	ut ego adpugnāverim	ut tū adpugnāverīs	ut is, ut ea, ut id adpugnāverit	ut nōs adpugnāverīmus	ut vōs adpugnāverītis	ut eī, ut eae, ut ea adpugnāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego adpugnāvissem	ut tū adpugnāvissēs	ut is, ut ea, ut id adpugnāvisset	ut nōs adpugnāvissēmus	ut vōs adpugnāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea adpugnāvissent
Presente pasivo	ut ego adpugner	ut tū adpugnēris, adpugnēre	ut is, ut ea, ut id adpugnētur	ut nōs adpugnēmur	ut vōs adpugnēminī	ut eī, ut eae, ut ea adpugnentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego adpugnārer	ut tū adpugnārēris, adpugnārēre	ut is, ut ea, ut id adpugnārētur	ut nōs adpugnārēmur	ut vōs adpugnārēminī	ut eī, ut eae, ut ea adpugnārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) adpugnā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) adpugnāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) adpugnātō	(is, ea, id) adpugnātō	― ―	(vōs) adpugnātōte	(eī, eae, ea) adpugnantō
Presente pasivo	― ―	(tū) adpugnāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) adpugnāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) adpugnātor	(is, ea, id) adpugnātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) adpugnantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad