adsigno

Latín

adsigno
clásico (AFI)	/ˈad.sig.noː/
eclesiástico (AFI)	/ˈad.siɲ.ɲo/
silabación	ad-sig-nō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	ad.sig.noː, ad.siɲ.ɲo

Verbo transitivo

1

Variante de assignō.

Conjugación

Conjugación de adsignō, adsignāre, adsignāvī, adsignātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	adsignāre, adsignāvisse
Infinitivo pasivo	adsignārī
Participio activo	adsignāns, adsignātūrus
Participio pasivo	adsignandus, adsignātus
Gerundio	adsignandī, adsignandō, adsignandum
Supino	adsignātum, adsignātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego adsignō	tū adsignās	is, ea, id adsignat	nōs adsignāmus	vōs adsignātis	eī, eae, ea adsignant
Pretérito imperfecto	ego adsignābam	tū adsignābās	is, ea, id adsignābat	nōs adsignābāmus	vōs adsignābātis	eī, eae, ea adsignābant
Futuro	ego adsignābō	tū adsignābis	is, ea, id adsignābit	nōs adsignābimus	vōs adsignābitis	eī, eae, ea adsignābunt
Pretérito perfecto	ego adsignāvī	tū adsignāvistī	is, ea, id adsignāvit	nōs adsignāvimus	vōs adsignāvistis	eī, eae, ea adsignāvērunt, adsignāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego adsignāveram	tū adsignāverās	is, ea, id adsignāverat	nōs adsignāverāmus	vōs adsignāverātis	eī, eae, ea adsignāverant
Futuro perfecto	ego adsignāverō	tū adsignāveris	is, ea, id adsignāverit	nōs adsignāverimus	vōs adsignāveritis	eī, eae, ea adsignāverint
Presente pasivo	ego adsignor	tū adsignāris, adsignāre	is, ea, id adsignātur	nōs adsignāmur	vōs adsignāminī	eī, eae, ea adsignantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego adsignābar	tū adsignābāris, adsignābāre	is, ea, id adsignābātur	nōs adsignābāmur	vōs adsignābāminī	eī, eae, ea adsignābantur
Futuro pasivo	ego adsignābor	tū adsignāberis, adsignābere	is, ea, id adsignābitur	nōs adsignābimur	vōs adsignābiminī	eī, eae, ea adsignābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego adsignem	ut tū adsignēs	ut is, ut ea, ut id adsignet	ut nōs adsignēmus	ut vōs adsignētis	ut eī, ut eae, ut ea adsignent
Pretérito imperfecto	ut ego adsignārem	ut tū adsignārēs	ut is, ut ea, ut id adsignāret	ut nōs adsignārēmus	ut vōs adsignārētis	ut eī, ut eae, ut ea adsignārent
Pretérito perfecto	ut ego adsignāverim	ut tū adsignāverīs	ut is, ut ea, ut id adsignāverit	ut nōs adsignāverīmus	ut vōs adsignāverītis	ut eī, ut eae, ut ea adsignāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego adsignāvissem	ut tū adsignāvissēs	ut is, ut ea, ut id adsignāvisset	ut nōs adsignāvissēmus	ut vōs adsignāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea adsignāvissent
Presente pasivo	ut ego adsigner	ut tū adsignēris, adsignēre	ut is, ut ea, ut id adsignētur	ut nōs adsignēmur	ut vōs adsignēminī	ut eī, ut eae, ut ea adsignentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego adsignārer	ut tū adsignārēris, adsignārēre	ut is, ut ea, ut id adsignārētur	ut nōs adsignārēmur	ut vōs adsignārēminī	ut eī, ut eae, ut ea adsignārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) adsignā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) adsignāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) adsignātō	(is, ea, id) adsignātō	― ―	(vōs) adsignātōte	(eī, eae, ea) adsignantō
Presente pasivo	― ―	(tū) adsignāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) adsignāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) adsignātor	(is, ea, id) adsignātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) adsignantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad