affero

 Entradas similares:  afero

Latín

affero
clásico (AFI)	/ˈaf.fe.roː/
eclesiástico (AFI)	/ˈaf.fe.ro/
silabación	af-fe-rō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
variantes	adferō
rimas	af.fe.ro, af.fe.roː

Etimología

Del prefijo ad- (preposición) y ferō, ferre ('llevar').

Verbo transitivo

1

Traer, llevar.

2

Anunciar.

3

Alegar, decir.

4

Añadir.

5

Aducir.

6

Producir, causar.

Conjugación

Conjugación de afferō, afferre, attulī, allātum  (tercera conjugación, irregular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	afferre, aftulisse, aftetulisse†
Infinitivo pasivo	afferrī
Participio activo	afferēns, aflātūrus
Participio pasivo	afferendus, aflātus
Gerundio	afferendī, afferendō, afferendum
Supino	allātum, allātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego afferō	tū affers	is, ea, id affert	nōs afferimus	vōs affertis	eī, eae, ea afferunt
Pretérito imperfecto	ego afferēbam	tū afferēbās	is, ea, id afferēbat	nōs afferēbāmus	vōs afferēbātis	eī, eae, ea afferēbant
Futuro	ego afferam	tū afferēs	is, ea, id afferēt	nōs afferēmus	vōs afferētis	eī, eae, ea afferent
Pretérito perfecto	ego attulī, attetulī†	tū attulistī, attetulistī†	is, ea, id attulit, attetulit†	nōs attulimus, attetulimus†	vōs attulistis, attetulistis†	eī, eae, ea attulērunt, attetulērunt†, attulēre, attetulēre†
Pretérito pluscuamperfecto	ego attuleram, attetuleram†	tū attulerās, attetulerās†	is, ea, id attulerat, attetulerat†	nōs attulerāmus, attetulerāmus†	vōs attulerātis, attetulerātis†	eī, eae, ea attulerant, attetulerant†
Futuro perfecto	ego attulerō, attetulerō†	tū attuleris, attetuleris†	is, ea, id attulerit, attetulerit†	nōs attulerimus, attetulerimus†	vōs attuleritis, attetuleritis†	eī, eae, ea attulerint, attetulerint†
Presente pasivo	ego afferor	tū afferris, afferre	is, ea, id afferitur	nōs afferimur	vōs afferiminī	eī, eae, ea afferuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego afferēbar	tū afferēbāris, afferēbāre	is, ea, id afferēbātur	nōs afferēbāmur	vōs afferēbāminī	eī, eae, ea afferēbantur
Futuro pasivo	ego afferar	tū afferēris, afferēre	is, ea, id afferētur	nōs afferēmur	vōs afferēminī	eī, eae, ea afferentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego afferam	ut tū afferās	ut is, ut ea, ut id afferat	ut nōs afferāmus	ut vōs afferātis	ut eī, ut eae, ut ea afferant
Pretérito imperfecto	ut ego afferrem	ut tū afferrēs	ut is, ut ea, ut id afferret	ut nōs afferrēmus	ut vōs afferrētis	ut eī, ut eae, ut ea afferrent
Pretérito perfecto	ut ego attulerim, attetulerim†	ut tū attulerīs, attetulerīs†	ut is, ut ea, ut id attulerit, attetulerit†	ut nōs attulerīmus, attetulerīmus†	ut vōs attulerītis, attetulerītis†	ut eī, ut eae, ut ea attulerint, attetulerint†
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego attulissem, attetulissem†	ut tū attulissēs, attetulissēs†	ut is, ut ea, ut id attulisset, attetulisset†	ut nōs attulissēmus, attetulissēmus†	ut vōs attulissētis, attetulissētis†	ut eī, ut eae, ut ea attulissent, attetulissent†
Presente pasivo	ut ego afferar	ut tū afferāris, afferāre	ut is, ut ea, ut id afferātur	ut nōs afferāmur	ut vōs afferāminī	ut eī, ut eae, ut ea afferantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego afferrer	ut tū afferrēris, afferrēre	ut is, ut ea, ut id afferrētur	ut nōs afferrēmur	ut vōs afferrēminī	ut eī, ut eae, ut ea afferrentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) affer	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) afferte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) affertō	(is, ea, id) affertō	― ―	(vōs) affertōte	(eī, eae, ea) afferuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) afferre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) afferiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) affertor	(is, ea, id) affertor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) afferuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad