amico

Italiano

amico
pronunciación (AFI)	/aˈmi.ko/ ⓘ
silabación	a-mi-co
acentuación	llana
longitud silábica	trisílaba
rima	i.ko

Etimología 1

Del latín amicus ('amigo').

Adjetivo

amico ¦ plural: amici ¦ femenino: amica ¦ femenino plural: amiche

1

Amigo.

• amichetto (diminutivo)
• amichevole
• amicone

Forma flexiva

Forma verbal

1

Primera persona singular (io) del presente de indicativo de amicarsi ("amistarse").

Latín

amico
clásico (AFI)	/ˈa.mi.ko/
eclesiástico (AFI)	/ˈa.mi.ko/
silabación	a-mi-co
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rima	a.mi.ko

Etimología 1

De amicus.

Verbo transitivo

1

Ganarse la simpatía de alguien, propiciar.

Conjugación

Conjugación de amīcō, amīcāre, amīcāvī, amīcātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	amīcāre, amīcāvisse
Infinitivo pasivo	amīcārī
Participio activo	amīcāns, amīcātūrus
Participio pasivo	amīcandus, amīcātus
Gerundio	amīcandī, amīcandō, amīcandum
Supino	amīcātum, amīcātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego amīcō	tū amīcās	is, ea, id amīcat	nōs amīcāmus	vōs amīcātis	eī, eae, ea amīcant
Pretérito imperfecto	ego amīcābam	tū amīcābās	is, ea, id amīcābat	nōs amīcābāmus	vōs amīcābātis	eī, eae, ea amīcābant
Futuro	ego amīcābō	tū amīcābis	is, ea, id amīcābit	nōs amīcābimus	vōs amīcābitis	eī, eae, ea amīcābunt
Pretérito perfecto	ego amīcāvī	tū amīcāvistī	is, ea, id amīcāvit	nōs amīcāvimus	vōs amīcāvistis	eī, eae, ea amīcāvērunt, amīcāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego amīcāveram	tū amīcāverās	is, ea, id amīcāverat	nōs amīcāverāmus	vōs amīcāverātis	eī, eae, ea amīcāverant
Futuro perfecto	ego amīcāverō	tū amīcāveris	is, ea, id amīcāverit	nōs amīcāverimus	vōs amīcāveritis	eī, eae, ea amīcāverint
Presente pasivo	ego amīcor	tū amīcāris, amīcāre	is, ea, id amīcātur	nōs amīcāmur	vōs amīcāminī	eī, eae, ea amīcantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego amīcābar	tū amīcābāris, amīcābāre	is, ea, id amīcābātur	nōs amīcābāmur	vōs amīcābāminī	eī, eae, ea amīcābantur
Futuro pasivo	ego amīcābor	tū amīcāberis, amīcābere	is, ea, id amīcābitur	nōs amīcābimur	vōs amīcābiminī	eī, eae, ea amīcābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego amīcem	ut tū amīcēs	ut is, ut ea, ut id amīcet	ut nōs amīcēmus	ut vōs amīcētis	ut eī, ut eae, ut ea amīcent
Pretérito imperfecto	ut ego amīcārem	ut tū amīcārēs	ut is, ut ea, ut id amīcāret	ut nōs amīcārēmus	ut vōs amīcārētis	ut eī, ut eae, ut ea amīcārent
Pretérito perfecto	ut ego amīcāverim	ut tū amīcāverīs	ut is, ut ea, ut id amīcāverit	ut nōs amīcāverīmus	ut vōs amīcāverītis	ut eī, ut eae, ut ea amīcāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego amīcāvissem	ut tū amīcāvissēs	ut is, ut ea, ut id amīcāvisset	ut nōs amīcāvissēmus	ut vōs amīcāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea amīcāvissent
Presente pasivo	ut ego amīcer	ut tū amīcēris, amīcēre	ut is, ut ea, ut id amīcētur	ut nōs amīcēmur	ut vōs amīcēminī	ut eī, ut eae, ut ea amīcentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego amīcārer	ut tū amīcārēris, amīcārēre	ut is, ut ea, ut id amīcārētur	ut nōs amīcārēmur	ut vōs amīcārēminī	ut eī, ut eae, ut ea amīcārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) amīcā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) amīcāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) amīcātō	(is, ea, id) amīcātō	― ―	(vōs) amīcātōte	(eī, eae, ea) amīcantō
Presente pasivo	― ―	(tū) amīcāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) amīcāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) amīcātor	(is, ea, id) amīcātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) amīcantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Forma flexiva

Forma adjetiva

1

Forma del dativo singular masculino de amīcus.

2

Forma del dativo singular neutro de amīcus.

3

Forma del ablativo singular masculino de amīcus.

4

Forma del ablativo singular neutro de amīcus.

Forma sustantiva

5

Forma del dativo singular de amīcus.

6

Forma del ablativo singular de amīcus.