assigno

Latín

assigno
clásico (AFI)	/ˈas.sig.noː/
eclesiástico (AFI)	/ˈas.siɲ.ɲo/
silabación	as-sig-nō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
variantes	adsignō
rimas	as.siɲ.ɲo, as.sig.noː

Etimología

Del prefijo ad- (preposición) y signō, -āre ('marcar').

Verbo transitivo

1

Asignar, destinar, conceder, atribuir en un reparto.

2

Atribuir, imputar, achacar.

Conjugación

Conjugación de assignō, assignāre, assignāvī, assignātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	assignāre, assignāvisse
Infinitivo pasivo	assignārī
Participio activo	assignāns, assignātūrus
Participio pasivo	assignandus, assignātus
Gerundio	assignandī, assignandō, assignandum
Supino	assignātum, assignātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego assignō	tū assignās	is, ea, id assignat	nōs assignāmus	vōs assignātis	eī, eae, ea assignant
Pretérito imperfecto	ego assignābam	tū assignābās	is, ea, id assignābat	nōs assignābāmus	vōs assignābātis	eī, eae, ea assignābant
Futuro	ego assignābō	tū assignābis	is, ea, id assignābit	nōs assignābimus	vōs assignābitis	eī, eae, ea assignābunt
Pretérito perfecto	ego assignāvī	tū assignāvistī	is, ea, id assignāvit	nōs assignāvimus	vōs assignāvistis	eī, eae, ea assignāvērunt, assignāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego assignāveram	tū assignāverās	is, ea, id assignāverat	nōs assignāverāmus	vōs assignāverātis	eī, eae, ea assignāverant
Futuro perfecto	ego assignāverō	tū assignāveris	is, ea, id assignāverit	nōs assignāverimus	vōs assignāveritis	eī, eae, ea assignāverint
Presente pasivo	ego assignor	tū assignāris, assignāre	is, ea, id assignātur	nōs assignāmur	vōs assignāminī	eī, eae, ea assignantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego assignābar	tū assignābāris, assignābāre	is, ea, id assignābātur	nōs assignābāmur	vōs assignābāminī	eī, eae, ea assignābantur
Futuro pasivo	ego assignābor	tū assignāberis, assignābere	is, ea, id assignābitur	nōs assignābimur	vōs assignābiminī	eī, eae, ea assignābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego assignem	ut tū assignēs	ut is, ut ea, ut id assignet	ut nōs assignēmus	ut vōs assignētis	ut eī, ut eae, ut ea assignent
Pretérito imperfecto	ut ego assignārem	ut tū assignārēs	ut is, ut ea, ut id assignāret	ut nōs assignārēmus	ut vōs assignārētis	ut eī, ut eae, ut ea assignārent
Pretérito perfecto	ut ego assignāverim	ut tū assignāverīs	ut is, ut ea, ut id assignāverit	ut nōs assignāverīmus	ut vōs assignāverītis	ut eī, ut eae, ut ea assignāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego assignāvissem	ut tū assignāvissēs	ut is, ut ea, ut id assignāvisset	ut nōs assignāvissēmus	ut vōs assignāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea assignāvissent
Presente pasivo	ut ego assigner	ut tū assignēris, assignēre	ut is, ut ea, ut id assignētur	ut nōs assignēmur	ut vōs assignēminī	ut eī, ut eae, ut ea assignentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego assignārer	ut tū assignārēris, assignārēre	ut is, ut ea, ut id assignārētur	ut nōs assignārēmur	ut vōs assignārēminī	ut eī, ut eae, ut ea assignārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) assignā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) assignāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) assignātō	(is, ea, id) assignātō	― ―	(vōs) assignātōte	(eī, eae, ea) assignantō
Presente pasivo	― ―	(tū) assignāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) assignāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) assignātor	(is, ea, id) assignātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) assignantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad