belligeror

Latín

belligeror
clásico (AFI)	/belˈli.ge.ror/
eclesiástico (AFI)	/belˈli.d͡ʒe.ror/
silabación	bel-li-ge-ror
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
rimas	i.d͡ʒe.ror, i.ge.ror

Verbo intransitivo

1

Variante de belligerō.

Conjugación

Conjugación de belligerō, belligerāre, belligerāvī, belligerātum  (primera conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo pasivo	belligerārī
Participio pasivo	belligerandus, belligerātus
Gerundio	belligerandī, belligerandō, belligerandum
Supino	belligerātum, belligerātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente pasivo	ego belligeror	tū belligerāris, belligerāre	is, ea, id belligerātur	nōs belligerāmur	vōs belligerāminī	eī, eae, ea belligerantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego belligerābar	tū belligerābāris, belligerābāre	is, ea, id belligerābātur	nōs belligerābāmur	vōs belligerābāminī	eī, eae, ea belligerābantur
Futuro pasivo	ego belligerābor	tū belligerāberis, belligerābere	is, ea, id belligerābitur	nōs belligerābimur	vōs belligerābiminī	eī, eae, ea belligerābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente pasivo	ut ego belligerer	ut tū belligerēris, belligerēre	ut is, ut ea, ut id belligerētur	ut nōs belligerēmur	ut vōs belligerēminī	ut eī, ut eae, ut ea belligerentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego belligerārer	ut tū belligerārēris, belligerārēre	ut is, ut ea, ut id belligerārētur	ut nōs belligerārēmur	ut vōs belligerārēminī	ut eī, ut eae, ut ea belligerārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente pasivo	― ―	(tū) belligerāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) belligerāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) belligerātor	(is, ea, id) belligerātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) belligerantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad