blancus
Apariencia
| blancus | |
| clásico (AFI) | /ˈblan.kus/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈblan.kus/ |
| silabación | blan-cus |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rima | an.kus |
Etimología 1
[editar]Del protogermánico *blank, y este de *blangkaz, "brillante", a su vez del protoindoeuropeo *bhleg-, "brillar".
Adjetivo
[editar]- 1 Colores
- Blanco.[1][2]
- Uso: medieval
- Sinónimo: albus.
- Ejemplo:
Cuduntur etiam blancas 1/2 maravedis valentes; cuduntur numi 2 blancarum, 3 blancarum, item quartas quae 4 maravedis valet.«In CroALa inventa».
Declinación
[editar]Declinación de blancus, blanca, blancum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. blancus | f. blanca | n. blancum |
| Genitivo | m. blancī | f. blancae | n. blancī |
| Dativo | m. blancō | f. blancae | n. blancō |
| Acusativo | m. blancum | f. blancam | n. blancum |
| Ablativo | m. blancō | f. blancā | n. blancō |
| Vocativo | m. blance | f. blanca | n. blancum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. blancī | f. blancae | n. blanca |
| Genitivo | m. blancōrum | f. blancārum | n. blancōrum |
| Dativo | m. blancīs | f. blancīs | n. blancīs |
| Acusativo | m. blancōs | f. blancās | n. blanca |
| Ablativo | m. blancīs | f. blancīs | n. blancīs |
| Vocativo | m. blancī | f. blancae | n. blanca |
Referencias y notas
[editar]- ↑ «blancus» en Glossarium mediae et infimae latinitatis (1678). Carolus Du Cange et al. Editorial: L. Favre. Niort, 1883.
- ↑ J. F. Niermeyer. Mediae Latinitatis lexicon minus: Abbreviationes et index fontium. A Medieval Latin — French/English Dictionary. Página 210. Editorial: Brill. Leiden, 1976. ISBN: 9004047948.