Ir al contenido

coeo

De Wikcionario, el diccionario libre
coeo
clásico (AFI) /ˈkoɪ.oː/
eclesiástico (AFI) /ˈt͡ʃe.o/
silabación coe-ō
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas e.o, oɪ.oː

Etimología

[editar]

Del prefijo con- ('con') y eō, īre ('ir').

Verbo intransitivo

[editar]
1
Ir juntos.
2
Reunirse, juntarse.
3
Agruparse.
4
Unirse.

Verbo transitivo

[editar]
5
Formar (alianza).

Conjugación

[editar]
Conjugación de coeō, coīre, coiī, coitum(cuarta conjugación, irregular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo coīre, coīsse, coiisse, coīvisse
Infinitivo pasivo coīrī, coīrier
Participio activo coiēns, coitūrus
Participio pasivo coeundum, coitum
Gerundio coeundī, coeundō, coeundum
Supino coitum, coitū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egocoeō coīs is, ea, idcoit nōscoīmus vōscoītis eī, eae, eacoeunt
Pretérito imperfecto egocoībam coībās is, ea, idcoībat nōscoībāmus vōscoībātis eī, eae, eacoībant
Futuro egocoībō coībis is, ea, idcoībit nōscoībimus vōscoībitis eī, eae, eacoībunt
Pretérito perfecto egocoiī, coīvī coīstī, coiistī, coīvistī is, ea, idcoiit, coīvit nōscoiimus, coīvimus vōscoīstis, coiistis, coīvistis eī, eae, eacoiērunt, coiēre, coīvērunt, coīvēre
Pretérito pluscuamperfecto egocoieram, coīveram coierās, coīverās is, ea, idcoierat, coīverat nōscoierāmus, coīverāmus vōscoierātis, coīverātis eī, eae, eacoierant, coīverant
Futuro perfecto egocoierō, coīverō coieris, coīveris is, ea, idcoierit, coīverit nōscoierimus, coīverimus vōscoieritis, coīveritis eī, eae, eacoierint, coīverint
Presente pasivo ego is, ea, idcoītur nōs vōs eī, eae, ea
Pretérito imperfecto pasivo ego is, ea, idcoībātur nōs vōs eī, eae, ea
Futuro pasivo ego is, ea, idcoībitur nōs vōs eī, eae, ea
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egocoeam ut tūcoeās ut is, ut ea, ut idcoeat ut nōscoeāmus ut vōscoeātis ut eī, ut eae, ut eacoeant
Pretérito imperfecto ut egocoīrem ut tūcoīrēs ut is, ut ea, ut idcoīret ut nōscoīrēmus ut vōscoīrētis ut eī, ut eae, ut eacoīrent
Pretérito perfecto ut egocoierim, coīverim ut tūcoierīs, coīverīs ut is, ut ea, ut idcoierit, coīverit ut nōscoierīmus, coīverīmus ut vōscoierītis, coīverītis ut eī, ut eae, ut eacoierint, coīverint
Pretérito pluscuamperfecto ut egocoīssem, coiissem, coīvissem ut tūcoīssēs, coiissēs, coīvissēs ut is, ut ea, ut idcoīsset, coiisset, coīvisset ut nōscoīssēmus, coiissēmus, coīvissēmus ut vōscoīssētis, coiissētis, coīvissētis ut eī, ut eae, ut eacoīssent, coiissent, coīvissent
Presente pasivo ut ego ut tū ut is, ut ea, ut idcoeātur ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Pretérito imperfecto pasivo ut ego ut tū ut is, ut ea, ut idcoīrētur ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)coī (is, ea, id) (vōs)coīte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)coītō (is, ea, id)coītō (vōs)coītōte (eī, eae, ea)coeuntō
Presente pasivo (tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū) (is, ea, id)coītor (vōs) (eī, eae, ea)
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]