coitus

Latín

coitus
clásico (AFI)	/ˈko.i.tus/
eclesiástico (AFI)	/ˈko.i.tus/
silabación	co-i-tus
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rima	o.i.tus

Forma verbal

1

Participio perfecto pasivo de coeō.

Declinación

Declinación de coitus, coita, coitum  tipo: primera y segunda declinación [▲▼]

Singular
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. coitus	f. coita	n. coitum
Genitivo	m. coitī	f. coitae	n. coitī
Dativo	m. coitō	f. coitae	n. coitō
Acusativo	m. coitum	f. coitam	n. coitum
Ablativo	m. coitō	f. coitā	n. coitō
Vocativo	m. coite	f. coita	n. coitum
Plural
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. coitī	f. coitae	n. coita
Genitivo	m. coitōrum	f. coitārum	n. coitōrum
Dativo	m. coitīs	f. coitīs	n. coitīs
Acusativo	m. coitōs	f. coitās	n. coita
Ablativo	m. coitīs	f. coitīs	n. coitīs
Vocativo	m. coitī	f. coitae	n. coita