comito

 Entradas similares:  committo

Latín

comito
clásico (AFI)	/ˈko.mi.toː/
eclesiástico (AFI)	/ˈko.mi.to/
clásico (AFI)	/ˈkoː.mi.toː/
eclesiástico (AFI)	/ˈko.mi.to/
silabación	cō-mi-tō, co-mi-tō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
parónimos	committō
rimas	o.mi.toː, o.mi.to, oː.mi.toː

Etimología

De comitis y el sufijo ō.

Verbo transitivo

1

Acompañar, seguir.

Conjugación

Conjugación de comitō, comitāre, comitāvī, comitātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	comitāre, comitāvisse
Infinitivo pasivo	comitārī
Participio activo	comitāns, comitātūrus
Participio pasivo	comitandus, comitātus
Gerundio	comitandī, comitandō, comitandum
Supino	comitātum, comitātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego comitō	tū comitās	is, ea, id comitat	nōs comitāmus	vōs comitātis	eī, eae, ea comitant
Pretérito imperfecto	ego comitābam	tū comitābās	is, ea, id comitābat	nōs comitābāmus	vōs comitābātis	eī, eae, ea comitābant
Futuro	ego comitābō	tū comitābis	is, ea, id comitābit	nōs comitābimus	vōs comitābitis	eī, eae, ea comitābunt
Pretérito perfecto	ego comitāvī	tū comitāvistī	is, ea, id comitāvit	nōs comitāvimus	vōs comitāvistis	eī, eae, ea comitāvērunt, comitāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego comitāveram	tū comitāverās	is, ea, id comitāverat	nōs comitāverāmus	vōs comitāverātis	eī, eae, ea comitāverant
Futuro perfecto	ego comitāverō	tū comitāveris	is, ea, id comitāverit	nōs comitāverimus	vōs comitāveritis	eī, eae, ea comitāverint
Presente pasivo	ego comitor	tū comitāris, comitāre	is, ea, id comitātur	nōs comitāmur	vōs comitāminī	eī, eae, ea comitantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego comitābar	tū comitābāris, comitābāre	is, ea, id comitābātur	nōs comitābāmur	vōs comitābāminī	eī, eae, ea comitābantur
Futuro pasivo	ego comitābor	tū comitāberis, comitābere	is, ea, id comitābitur	nōs comitābimur	vōs comitābiminī	eī, eae, ea comitābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego comitem	ut tū comitēs	ut is, ut ea, ut id comitet	ut nōs comitēmus	ut vōs comitētis	ut eī, ut eae, ut ea comitent
Pretérito imperfecto	ut ego comitārem	ut tū comitārēs	ut is, ut ea, ut id comitāret	ut nōs comitārēmus	ut vōs comitārētis	ut eī, ut eae, ut ea comitārent
Pretérito perfecto	ut ego comitāverim	ut tū comitāverīs	ut is, ut ea, ut id comitāverit	ut nōs comitāverīmus	ut vōs comitāverītis	ut eī, ut eae, ut ea comitāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego comitāvissem	ut tū comitāvissēs	ut is, ut ea, ut id comitāvisset	ut nōs comitāvissēmus	ut vōs comitāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea comitāvissent
Presente pasivo	ut ego comiter	ut tū comitēris, comitēre	ut is, ut ea, ut id comitētur	ut nōs comitēmur	ut vōs comitēminī	ut eī, ut eae, ut ea comitentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego comitārer	ut tū comitārēris, comitārēre	ut is, ut ea, ut id comitārētur	ut nōs comitārēmur	ut vōs comitārēminī	ut eī, ut eae, ut ea comitārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) comitā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) comitāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) comitātō	(is, ea, id) comitātō	― ―	(vōs) comitātōte	(eī, eae, ea) comitantō
Presente pasivo	― ―	(tū) comitāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) comitāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) comitātor	(is, ea, id) comitātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) comitantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Información adicional

• Derivado: comitatus

Forma verbal

1

Segunda persona del singular del imperativo futuro activo de cōmō.