comperio

Latín

comperio
clásico (AFI)	/komˈpe.ri.oː/
eclesiástico (AFI)	/komˈpe.ri.o/
silabación	com-pe-ri-ō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
variantes	conperiō, comperior
rimas	e.ri.oː, e.ri.o

Etimología

Del prefijo con- y pariō, -ere ('parir')

Verbo transitivo

1

Descubrir, averiguar, enterarse de (hechos investigando).

2

Enterarse de hechos a través de experiencias, probar, demostrar, comprobar, verificar.

Conjugación

Conjugación de comperiō, comperīre, comperī, compertum  (cuarta conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	comperīre, comperisse
Infinitivo pasivo	comperīrī
Participio activo	comperiēns, compertūrus
Participio pasivo	comperiendus, compertus
Gerundio	comperiendī, comperiendō, comperiendum
Supino	compertum, compertū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego comperiō	tū comperīs	is, ea, id comperit	nōs comperīmus	vōs comperītis	eī, eae, ea comperiunt
Pretérito imperfecto	ego comperiēbam	tū comperiēbās	is, ea, id comperiēbat	nōs comperiēbāmus	vōs comperiēbātis	eī, eae, ea comperiēbant
Futuro	ego comperiam	tū comperiēs	is, ea, id comperiet	nōs comperiēmus	vōs comperiētis	eī, eae, ea comperient
Pretérito perfecto	ego comperī	tū comperistī	is, ea, id comperit	nōs comperimus	vōs comperistis	eī, eae, ea comperērunt, comperēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego compereram	tū compererās	is, ea, id compererat	nōs compererāmus	vōs compererātis	eī, eae, ea compererant
Futuro perfecto	ego compererō	tū compereris	is, ea, id compererit	nōs compererimus	vōs compereritis	eī, eae, ea compererint
Presente pasivo	ego comperior	tū comperīris, comperīre	is, ea, id comperītur	nōs comperīmur	vōs comperīminī	eī, eae, ea comperiuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego comperiēbar	tū comperiēbāris, comperiēbāre	is, ea, id comperiēbātur	nōs comperiēbāmur	vōs comperiēbāminī	eī, eae, ea comperiēbantur
Futuro pasivo	ego comperiar	tū comperiēris, comperiēre	is, ea, id comperiētur	nōs comperiēmur	vōs comperiēminī	eī, eae, ea comperientur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego comperiam	ut tū comperiās	ut is, ut ea, ut id comperiat	ut nōs comperiāmus	ut vōs comperiātis	ut eī, ut eae, ut ea comperiant
Pretérito imperfecto	ut ego comperīrem	ut tū comperīrēs	ut is, ut ea, ut id comperīret	ut nōs comperīrēmus	ut vōs comperīrētis	ut eī, ut eae, ut ea comperīrent
Pretérito perfecto	ut ego compererim	ut tū compererīs	ut is, ut ea, ut id compererit	ut nōs compererīmus	ut vōs compererītis	ut eī, ut eae, ut ea compererint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego comperissem	ut tū comperissēs	ut is, ut ea, ut id comperisset	ut nōs comperissēmus	ut vōs comperissētis	ut eī, ut eae, ut ea comperissent
Presente pasivo	ut ego comperiar	ut tū comperiāris, comperiāre	ut is, ut ea, ut id comperiātur	ut nōs comperiāmur	ut vōs comperiāminī	ut eī, ut eae, ut ea comperiantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego comperīrer	ut tū comperīrēris, comperīrēre	ut is, ut ea, ut id comperīrētur	ut nōs comperīrēmur	ut vōs comperīrēminī	ut eī, ut eae, ut ea comperīrentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) comperī	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) comperīte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) comperītō	(is, ea, id) comperītō	― ―	(vōs) comperītōte	(eī, eae, ea) comperiuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) comperīre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) comperīminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) comperītor	(is, ea, id) comperītor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) comperiuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad