conspicio

Latín

conspicio
clásico (AFI)	/konˈspi.ki.oː/
eclesiástico (AFI)	/konˈspi.t͡ʃi.o/
silabación	cōn-spi-ci-ō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
rimas	i.ki.oː, i.t͡ʃi.o

Etimología 1

Del prefijo con- ('con') y speciō, -ere ('mirar').

Verbo intransitivo

1

Dirigir la mirada.

Verbo transitivo

2

Ver, observar, considerar.

3

Mirar, contemplar.

4

Atraer la atención.

• Uso: con pasiva

Conjugación

Conjugación de cōnspiciō, cōnspicere, cōnspexī, cōnspectum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	cōnspicere, cōnspexisse
Infinitivo pasivo	cōnspicī
Participio activo	cōnspiciēns, cōnspectūrus
Participio pasivo	cōnspiciendus, cōnspectus
Gerundio	cōnspiciendī, cōnspiciendō, cōnspiciendum
Supino	cōnspectum, cōnspectū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego cōnspiciō	tū cōnspicis	is, ea, id cōnspicit	nōs cōnspicimus	vōs cōnspicitis	eī, eae, ea cōnspiciunt
Pretérito imperfecto	ego cōnspiciēbam	tū cōnspiciēbās	is, ea, id cōnspiciēbat	nōs cōnspiciēbāmus	vōs cōnspiciēbātis	eī, eae, ea cōnspiciēbant
Futuro	ego cōnspiciam	tū cōnspiciēs	is, ea, id cōnspiciēt	nōs cōnspiciēmus	vōs cōnspiciētis	eī, eae, ea cōnspicient
Pretérito perfecto	ego cōnspexī	tū cōnspexistī	is, ea, id cōnspexit	nōs cōnspeximus	vōs cōnspexistis	eī, eae, ea cōnspexērunt, cōnspexēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego cōnspexeram	tū cōnspexerās	is, ea, id cōnspexerat	nōs cōnspexerāmus	vōs cōnspexerātis	eī, eae, ea cōnspexerant
Futuro perfecto	ego cōnspexerō	tū cōnspexeris	is, ea, id cōnspexerit	nōs cōnspexerimus	vōs cōnspexeritis	eī, eae, ea cōnspexerint
Presente pasivo	ego cōnspicior	tū cōnspiceris, cōnspicere	is, ea, id cōnspicitur	nōs cōnspicimur	vōs cōnspiciminī	eī, eae, ea cōnspiciuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego cōnspiciēbar	tū cōnspiciēbāris, cōnspiciēbāre	is, ea, id cōnspiciēbātur	nōs cōnspiciēbāmur	vōs cōnspiciēbāminī	eī, eae, ea cōnspiciēbantur
Futuro pasivo	ego cōnspiciar	tū cōnspiciēris, cōnspiciēre	is, ea, id cōnspiciētur	nōs cōnspiciēmur	vōs cōnspiciēminī	eī, eae, ea cōnspicientur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego cōnspiciam	ut tū cōnspiciās	ut is, ut ea, ut id cōnspiciat	ut nōs cōnspiciāmus	ut vōs cōnspiciātis	ut eī, ut eae, ut ea cōnspiciant
Pretérito imperfecto	ut ego cōnspicerem	ut tū cōnspicerēs	ut is, ut ea, ut id cōnspiceret	ut nōs cōnspicerēmus	ut vōs cōnspicerētis	ut eī, ut eae, ut ea cōnspicerent
Pretérito perfecto	ut ego cōnspexerim	ut tū cōnspexerīs	ut is, ut ea, ut id cōnspexerit	ut nōs cōnspexerīmus	ut vōs cōnspexerītis	ut eī, ut eae, ut ea cōnspexerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego cōnspexissem	ut tū cōnspexissēs	ut is, ut ea, ut id cōnspexisset	ut nōs cōnspexissēmus	ut vōs cōnspexissētis	ut eī, ut eae, ut ea cōnspexissent
Presente pasivo	ut ego cōnspiciar	ut tū cōnspiciāris, cōnspiciāre	ut is, ut ea, ut id cōnspiciātur	ut nōs cōnspiciāmur	ut vōs cōnspiciāminī	ut eī, ut eae, ut ea cōnspiciantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego cōnspicerer	ut tū cōnspicerēris, cōnspicerēre	ut is, ut ea, ut id cōnspicerētur	ut nōs cōnspicerēmur	ut vōs cōnspicerēminī	ut eī, ut eae, ut ea cōnspicerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) cōnspice	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) cōnspicite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) cōnspicitō	(is, ea, id) cōnspicitō	― ―	(vōs) cōnspicitōte	(eī, eae, ea) cōnspiciuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) cōnspicere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) cōnspiciminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) cōnspicitor	(is, ea, id) cōnspicitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) cōnspiciuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Etimología 2

De cōnspiciō, -ere y el sufijo iō (sust.).

Sustantivo femenino

1

Acción de ver, observar.

Declinación

Declinación de cōnspiciō, cōnspiciōnis  tipo: tercera declinación [▲▼]

	Singular	Plural
Nominativo	sg. cōnspiciō	pl. cōnspiciōnēs
Genitivo	sg. cōnspiciōnis	pl. cōnspiciōnum
Dativo	sg. cōnspiciōnī	pl. cōnspiciōnibus
Acusativo	sg. cōnspiciōnem	pl. cōnspiciōnēs
Ablativo	sg. cōnspiciōne	pl. cōnspiciōnibus
Vocativo	sg. cōnspiciō	pl. cōnspiciōnēs