continuatio
Apariencia
| continuatio | |
| clásico (AFI) | /kon.ti.nuˈaː.ti.oː/ |
| eclesiástico (AFI) | /kon.ti.nuˈa.ti.o/ |
| silabación | con-ti-nu-ā-ti-ō |
| acentuación | esdrújula |
| longitud silábica | hexasílaba |
| rimas | a.ti.o, aː.ti.oː |
Etimología
[editar]De continuō, -āre ('conectar') y el sufijo tiō, aquel de continuus ('continuo'), de contineō, -ēre ('conectar') y el sufijo -uus, y aquel del prefijo con- y teneō, -ēre ('sostener').[1]
Sustantivo femenino
[editar]Descendientes
[editar]Descendientes [▲▼]
- Alemán: Kontinuation (de)
- Catalán: continuació (ca)
- Español: continuación
- Francés: continuation (fr)
- Inglés: continuation (en)
- Italiano: continuazione (it)
- Portugués: continuação (pt)
Declinación
[editar]Declinación de continuātiō, continuātiōnis tipo: tercera declinación [▲▼]
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nominativo | sg. continuātiō | pl. continuātiōnēs |
| Genitivo | sg. continuātiōnis | pl. continuātiōnum |
| Dativo | sg. continuātiōnī | pl. continuātiōnibus |
| Acusativo | sg. continuātiōnem | pl. continuātiōnēs |
| Ablativo | sg. continuātiōne | pl. continuātiōnibus |
| Vocativo | sg. continuātiō | pl. continuātiōnēs |
Referencias y notas
[editar]- ↑ Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.