correctus
Apariencia
| correctus | |
| clásico (AFI) | /korˈreːk.tus/ |
| eclesiástico (AFI) | /korˈrek.tus/ |
| silabación | cor-rēc-tus |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | trisílaba |
| variantes | conrēctus |
| rimas | ek.tus, eːk.tus |
Etimología
[editar]De corrigō, -ere ('enderezar') y el sufijo -tus4.
Adjetivo
[editar]| Comparación | |
| Comparativo: | corrēctior |
| Superlativo: | māxime corrēctus |
Declinación
[editar]Declinación de corrēctus, corrēcta, corrēctum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. corrēctus | f. corrēcta | n. corrēctum |
| Genitivo | m. corrēctī | f. corrēctae | n. corrēctī |
| Dativo | m. corrēctō | f. corrēctae | n. corrēctō |
| Acusativo | m. corrēctum | f. corrēctam | n. corrēctum |
| Ablativo | m. corrēctō | f. corrēctā | n. corrēctō |
| Vocativo | m. corrēcte | f. corrēcta | n. corrēctum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. corrēctī | f. corrēctae | n. corrēcta |
| Genitivo | m. corrēctōrum | f. corrēctārum | n. corrēctōrum |
| Dativo | m. corrēctīs | f. corrēctīs | n. corrēctīs |
| Acusativo | m. corrēctōs | f. corrēctās | n. corrēcta |
| Ablativo | m. corrēctīs | f. corrēctīs | n. corrēctīs |
| Vocativo | m. corrēctī | f. corrēctae | n. corrēcta |
Forma flexiva
[editar]Forma verbal
[editar]- 1
- Participio perfecto pasivo de corrigō.
Referencias y notas
[editar]- ↑ Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.