Ir al contenido

correctus

De Wikcionario, el diccionario libre
correctus
clásico (AFI) /korˈreːk.tus/
eclesiástico (AFI) /korˈrek.tus/
silabación cor-rēc-tus
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
variantes conrēctus
rimas ek.tus, eːk.tus

Etimología

[editar]

De corrigō, -ere ('enderezar') y el sufijo -tus4.

Adjetivo

[editar]
 Comparación
Comparativo:  corrēctior
Superlativo:  māxime corrēctus
1
Dicho de una persona: que cambió (para bien), mejorado, reformado (con respecto a su carácter, sus hábitos, etc.).[1]
  • Uso: poco usado.

Declinación

[editar]
Declinación de corrēctus, corrēcta, corrēctumtipo: primera y segunda declinación []
Singular
Masculino Femenino Neutro
Nominativo m.corrēctus f.corrēcta n.corrēctum
Genitivo m.corrēctī f.corrēctae n.corrēctī
Dativo m.corrēctō f.corrēctae n.corrēctō
Acusativo m.corrēctum f.corrēctam n.corrēctum
Ablativo m.corrēctō f.corrēctā n.corrēctō
Vocativo m.corrēcte f.corrēcta n.corrēctum
Plural
Masculino Femenino Neutro
Nominativo m.corrēctī f.corrēctae n.corrēcta
Genitivo m.corrēctōrum f.corrēctārum n.corrēctōrum
Dativo m.corrēctīs f.corrēctīs n.corrēctīs
Acusativo m.corrēctōs f.corrēctās n.corrēcta
Ablativo m.corrēctīs f.corrēctīs n.corrēctīs
Vocativo m.corrēctī f.corrēctae n.corrēcta

Forma flexiva

[editar]

Forma verbal

[editar]
1
Participio perfecto pasivo de corrigō.

Referencias y notas

[editar]
  1. Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.