creditus
| creditus | |
| clásico (AFI) | /ˈkreː.di.tus/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈkre.di.tus/ |
| silabación | crē-di-tus |
| acentuación | esdrújula |
| longitud silábica | trisílaba |
| rimas | eː.di.tus, e.di.tus |
Forma verbal
[editar]- 1
- Participio perfecto pasivo de crēdō.[1]
Declinación
[editar]Declinación de crēditus, crēdita, crēditum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. crēditus | f. crēdita | n. crēditum |
| Genitivo | m. crēditī | f. crēditae | n. crēditī |
| Dativo | m. crēditō | f. crēditae | n. crēditō |
| Acusativo | m. crēditum | f. crēditam | n. crēditum |
| Ablativo | m. crēditō | f. crēditā | n. crēditō |
| Vocativo | m. crēdite | f. crēdita | n. crēditum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. crēditī | f. crēditae | n. crēdita |
| Genitivo | m. crēditōrum | f. crēditārum | n. crēditōrum |
| Dativo | m. crēditīs | f. crēditīs | n. crēditīs |
| Acusativo | m. crēditōs | f. crēditās | n. crēdita |
| Ablativo | m. crēditīs | f. crēditīs | n. crēditīs |
| Vocativo | m. crēditī | f. crēditae | n. crēdita |
Referencias y notas
[editar]- ↑ Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.