Ir al contenido

defraudo

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  defraudó
defraudo
pronunciación (AFI) [d̪eˈfɾawð̞o]
silabación de-frau-do
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
rima aw.do

Forma verbal

[editar]
1
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de defraudar.
defraudo
clásico (AFI) /ˈdeː.fraw.doː/
eclesiástico (AFI) /ˈde.fraw.do/
silabación dē-frau-dō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas eː.fraw.doː, e.fraw.do

Etimología

[editar]

Del prefijo y fraudō ('estafar').[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Despojar con engaño, defraudar, estafar, timar.[1]
2
Con ablativo o doble acusativo: privar de, despojar de.[1]

Conjugación

[editar]
Conjugación de dēfraudō, dēfraudāre, dēfraudāvī, dēfraudātum(primera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo dēfraudāre, dēfraudāvisse
Infinitivo pasivo dēfraudārī
Participio activo dēfraudāns, dēfraudātūrus
Participio pasivo dēfraudandus, dēfraudātus
Gerundio dēfraudandī, dēfraudandō, dēfraudandum
Supino dēfraudātum, dēfraudātū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egodēfraudō dēfraudās is, ea, iddēfraudat nōsdēfraudāmus vōsdēfraudātis eī, eae, eadēfraudant
Pretérito imperfecto egodēfraudābam dēfraudābās is, ea, iddēfraudābat nōsdēfraudābāmus vōsdēfraudābātis eī, eae, eadēfraudābant
Futuro egodēfraudābō dēfraudābis is, ea, iddēfraudābit nōsdēfraudābimus vōsdēfraudābitis eī, eae, eadēfraudābunt
Pretérito perfecto egodēfraudāvī dēfraudāvistī is, ea, iddēfraudāvit nōsdēfraudāvimus vōsdēfraudāvistis eī, eae, eadēfraudāvērunt, dēfraudāvēre
Pretérito pluscuamperfecto egodēfraudāveram dēfraudāverās is, ea, iddēfraudāverat nōsdēfraudāverāmus vōsdēfraudāverātis eī, eae, eadēfraudāverant
Futuro perfecto egodēfraudāverō dēfraudāveris is, ea, iddēfraudāverit nōsdēfraudāverimus vōsdēfraudāveritis eī, eae, eadēfraudāverint
Presente pasivo egodēfraudor dēfraudāris, dēfraudāre is, ea, iddēfraudātur nōsdēfraudāmur vōsdēfraudāminī eī, eae, eadēfraudantur
Pretérito imperfecto pasivo egodēfraudābar dēfraudābāris, dēfraudābāre is, ea, iddēfraudābātur nōsdēfraudābāmur vōsdēfraudābāminī eī, eae, eadēfraudābantur
Futuro pasivo egodēfraudābor dēfraudāberis, dēfraudābere is, ea, iddēfraudābitur nōsdēfraudābimur vōsdēfraudābiminī eī, eae, eadēfraudābuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egodēfraudem ut tūdēfraudēs ut is, ut ea, ut iddēfraudet ut nōsdēfraudēmus ut vōsdēfraudētis ut eī, ut eae, ut eadēfraudent
Pretérito imperfecto ut egodēfraudārem ut tūdēfraudārēs ut is, ut ea, ut iddēfraudāret ut nōsdēfraudārēmus ut vōsdēfraudārētis ut eī, ut eae, ut eadēfraudārent
Pretérito perfecto ut egodēfraudāverim ut tūdēfraudāverīs ut is, ut ea, ut iddēfraudāverit ut nōsdēfraudāverīmus ut vōsdēfraudāverītis ut eī, ut eae, ut eadēfraudāverint
Pretérito pluscuamperfecto ut egodēfraudāvissem ut tūdēfraudāvissēs ut is, ut ea, ut iddēfraudāvisset ut nōsdēfraudāvissēmus ut vōsdēfraudāvissētis ut eī, ut eae, ut eadēfraudāvissent
Presente pasivo ut egodēfrauder ut tūdēfraudēris, dēfraudēre ut is, ut ea, ut iddēfraudētur ut nōsdēfraudēmur ut vōsdēfraudēminī ut eī, ut eae, ut eadēfraudentur
Pretérito imperfecto pasivo ut egodēfraudārer ut tūdēfraudārēris, dēfraudārēre ut is, ut ea, ut iddēfraudārētur ut nōsdēfraudārēmur ut vōsdēfraudārēminī ut eī, ut eae, ut eadēfraudārentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)dēfraudā (is, ea, id) (vōs)dēfraudāte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)dēfraudātō (is, ea, id)dēfraudātō (vōs)dēfraudātōte (eī, eae, ea)dēfraudantō
Presente pasivo (tū)dēfraudāre (is, ea, id) (vōs)dēfraudāminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)dēfraudātor (is, ea, id)dēfraudātor (vōs) (eī, eae, ea)dēfraudantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.