Ir al contenido

desentonar

De Wikcionario, el diccionario libre
desentonar
pronunciación (AFI) [d̪esẽn̪t̪oˈnaɾ]
silabación de-sen-to-nar[1]
acentuación aguda
longitud silábica tetrasílaba
rima

Etimología

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo

Verbo transitivo

[editar]
1
[2]

Verbo intransitivo

[editar]
2
[2]
  • Uso: se emplea también como pronominal
3 Música
[2]

Conjugación

[editar]
Conjugación de desentonarparadigma: amar (regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo desentonar haber desentonado
Gerundio desentonando habiendo desentonado
Participio desentonado
Formas personales
Modo indicativo
yo vos él, ella, usted nosotros vosotros ustedes, ellos
Presente yodesentono desentonas vosdesentonás él, ella, usteddesentona nosotrosdesentonamos vosotrosdesentonáis ustedes, ellosdesentonan
Pretérito imperfecto yodesentonaba desentonabas vosdesentonabas él, ella, usteddesentonaba nosotrosdesentonábamos vosotrosdesentonabais ustedes, ellosdesentonaban
Pretérito perfecto yodesentoné desentonaste vosdesentonaste él, ella, usteddesentonó nosotrosdesentonamos vosotrosdesentonasteis ustedes, ellosdesentonaron
Pretérito pluscuamperfecto yohabía desentonado habías desentonado voshabías desentonado él, ella, ustedhabía desentonado nosotroshabíamos desentonado vosotroshabíais desentonado ustedes, elloshabían desentonado
Pretérito perfecto compuesto yohe desentonado has desentonado voshas desentonado él, ella, ustedha desentonado nosotroshemos desentonado vosotroshabéis desentonado ustedes, elloshan desentonado
Futuro yodesentonaré desentonarás vosdesentonarás él, ella, usteddesentonará nosotrosdesentonaremos vosotrosdesentonaréis ustedes, ellosdesentonarán
Futuro compuesto yohabré desentonado habrás desentonado voshabrás desentonado él, ella, ustedhabrá desentonado nosotroshabremos desentonado vosotroshabréis desentonado ustedes, elloshabrán desentonado
Pretérito anterior yohube desentonado hubiste desentonado voshubiste desentonado él, ella, ustedhubo desentonado nosotroshubimos desentonado vosotroshubisteis desentonado ustedes, elloshubieron desentonado
Modo condicional
yo vos él, ella, usted nosotros vosotros ustedes, ellos
Condicional simple yodesentonaría desentonarías vosdesentonarías él, ella, usteddesentonaría nosotrosdesentonaríamos vosotrosdesentonaríais ustedes, ellosdesentonarían
Condicional compuesto yohabría desentonado habrías desentonado voshabrías desentonado él, ella, ustedhabría desentonado nosotroshabríamos desentonado vosotroshabríais desentonado ustedes, elloshabrían desentonado
Modo subjuntivo
que yo que tú que vos que él, que ella, que usted que nosotros que vosotros que ustedes, que ellos
Presente que yodesentone que túdesentones que vosdesentones, desentonés que él, que ella, que usteddesentone que nosotrosdesentonemos que vosotrosdesentonéis que ustedes, que ellosdesentonen
Pretérito imperfecto que yodesentonara, desentonase que túdesentonaras, desentonases que vosdesentonaras, desentonases que él, que ella, que usteddesentonara, desentonase que nosotrosdesentonáramos, desentonásemos que vosotrosdesentonarais, desentonaseis que ustedes, que ellosdesentonaran, desentonasen
Pretérito perfecto que yohaya desentonado que túhayas desentonado que voshayas desentonado que él, que ella, que ustedhaya desentonado que nosotroshayamos desentonado que vosotroshayáis desentonado que ustedes, que elloshayan desentonado
Pretérito pluscuamperfecto que yohubiera desentonado, hubiese desentonado que túhubieras desentonado, hubieses desentonado que voshubieras desentonado, hubieses desentonado que él, que ella, que ustedhubiera desentonado, hubiese desentonado que nosotroshubiéramos desentonado, hubiésemos desentonado que vosotroshubierais desentonado, hubieseis desentonado que ustedes, que elloshubieran desentonado, hubiesen desentonado
Futuro que yodesentonare que túdesentonares que vosdesentonares que él, que ella, que usteddesentonare que nosotrosdesentonáremos que vosotrosdesentonareis que ustedes, que ellosdesentonaren
Futuro compuesto que yohubiere desentonado que túhubieres desentonado que voshubieres desentonado que él, que ella, que ustedhubiere desentonado que nosotroshubiéremos desentonado que vosotroshubiereis desentonado que ustedes, que elloshubieren desentonado
Modo imperativo
(tú) (vos) (usted) (nosotros) (vosotros) (ustedes)
Presente (tú)desentona (vos)desentoná (usted)desentone (nosotros)desentonemos (vosotros)desentonad (ustedes)desentonen
Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, cambio ortográfico, irregularidad

Véase también

[editar]

Traducciones

[editar]
Traducciones []

Referencias y notas

[editar]
  1. Cuando ciertos prefijos están presentes, la agrupación natural de sílabas (fonética) puede cambiar. Algunos ejemplos son: transatlántico (trans-at-lán-ti-co en lugar de tran-sa-tlán-ti-co), subrayar (sub-ra-yar en lugar de su-bra-yar), abrogar (ab-ro-gar en lugar de a-bro-gar). Para estos casos en el lenguaje escrito se recomienda dividir la palabra separando los prefijos que influyan en la silabación.
  2. 1 2 3 «desentonar» en Diccionario de la lengua española. Editorial: Real Academia Española, Asociación de Academias de la Lengua Española y Espasa. 22.ª ed, Madrid, 2001.