Ir al contenido

desisto

De Wikcionario, el diccionario libre
desisto
pronunciación (AFI) [d̪eˈsist̪o]
silabación de-sis-to
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
rima is.to

Forma verbal

[editar]
1
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de desistir.
desisto
clásico (AFI) /ˈdeː.si.stoː/
eclesiástico (AFI) /ˈde.si.sto/
silabación dē-si-stō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas eː.si.stoː, e.si.sto

Etimología

[editar]

Del prefijo y sistō, -ere ('poner').[1]

Verbo intransitivo

[editar]
1
Desistir, cesar, suspender, renunciar a.[1]
2 Derecho
Renunciar a un proceso.[1]
3
Dejar (de), parar (de).
  • Uso: con ablativo, dativo o preposición.[1]
4
Cesar de (hacer algo).
  • Uso: con infinitivo.[1]
5
Disociarse (de una persona).
  • Uso: con ab o elipsis.[1]

Verbo transitivo

[editar]
6
Dejar.
  • Uso: con acusativo.[1]

Locuciones

[editar]
Locuciones con dēsistō []

Conjugación

[editar]
Conjugación de dēsistō, dēsistere, dēstitī, dēstitum(tercera conjugación, defectivo, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo dēsistere, dēstitisse
Infinitivo pasivo dēsistī
Participio activo dēsistēns, dēstitūrus
Participio pasivo dēsistendus, dēstitus
Gerundio dēsistendī, dēsistendō, dēsistendum
Supino dēstitum, dēstitū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente dēsistō dēsistis (id)dēsistit dēsistimus dēsistitis dēsistunt
Pretérito imperfecto dēsistēbam dēsistēbās (id)dēsistēbat dēsistēbāmus dēsistēbātis dēsistēbant
Futuro dēsistam dēsistēs (id)dēsistēt dēsistēmus dēsistētis dēsistent
Pretérito perfecto dēstitī dēstitistī (id)dēstitit dēstitimus dēstitistis dēstitērunt, dēstitēre
Pretérito pluscuamperfecto dēstiteram dēstiterās (id)dēstiterat dēstiterāmus dēstiterātis dēstiterant
Futuro perfecto dēstiterō dēstiteris (id)dēstiterit dēstiterimus dēstiteritis dēstiterint
Presente pasivo (id)dēsistitur
Pretérito imperfecto pasivo (id)dēsistēbātur
Futuro pasivo (id)dēsistētur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente dēsistam dēsistās (id)dēsistat dēsistāmus dēsistātis dēsistant
Pretérito imperfecto dēsisterem dēsisterēs (id)dēsisteret dēsisterēmus dēsisterētis dēsisterent
Pretérito perfecto dēstiterim dēstiterīs (id)dēstiterit dēstiterīmus dēstiterītis dēstiterint
Pretérito pluscuamperfecto dēstitissem dēstitissēs (id)dēstitisset dēstitissēmus dēstitissētis dēstitissent
Presente pasivo (id)dēsistātur
Pretérito imperfecto pasivo (id)dēsisterētur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente dēsiste (id) dēsistite
Futuro dēsistitō (id)dēsistitō dēsistitōte dēsistuntō
Presente pasivo (id)
Futuro pasivo (id)dēsistitor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.