Ir al contenido

dibucino

De Wikcionario, el diccionario libre
dibucino
clásico (AFI) /diːˈbuː.ki.noː/
eclesiástico (AFI) /diˈbu.t͡ʃi.no/
silabación dī-bū-ci-nō
acentuación esdrújula
longitud silábica tetrasílaba
rimas uː.ki.noː, u.t͡ʃi.no

Etimología

[editar]

Del prefijo dis- y būcinō ("sonar un cuerno").[1]

Verbo intransitivo

[editar]
1
Divulgar en voz alta, pregonar.[1]

Conjugación

[editar]
Conjugación de dībūcinō, dībūcināre, dībūcināvī, dībūcinātum(primera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo dībūcināre, dībūcināvisse
Infinitivo pasivo dībūcinārī
Participio activo dībūcināns, dībūcinātūrus
Participio pasivo dībūcinandus, dībūcinātus
Gerundio dībūcinandī, dībūcinandō, dībūcinandum
Supino dībūcinātum, dībūcinātū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egodībūcinō dībūcinās is, ea, iddībūcinat nōsdībūcināmus vōsdībūcinātis eī, eae, eadībūcinant
Pretérito imperfecto egodībūcinābam dībūcinābās is, ea, iddībūcinābat nōsdībūcinābāmus vōsdībūcinābātis eī, eae, eadībūcinābant
Futuro egodībūcinābō dībūcinābis is, ea, iddībūcinābit nōsdībūcinābimus vōsdībūcinābitis eī, eae, eadībūcinābunt
Pretérito perfecto egodībūcināvī dībūcināvistī is, ea, iddībūcināvit nōsdībūcināvimus vōsdībūcināvistis eī, eae, eadībūcināvērunt, dībūcināvēre
Pretérito pluscuamperfecto egodībūcināveram dībūcināverās is, ea, iddībūcināverat nōsdībūcināverāmus vōsdībūcināverātis eī, eae, eadībūcināverant
Futuro perfecto egodībūcināverō dībūcināveris is, ea, iddībūcināverit nōsdībūcināverimus vōsdībūcināveritis eī, eae, eadībūcināverint
Presente pasivo egodībūcinor dībūcināris, dībūcināre is, ea, iddībūcinātur nōsdībūcināmur vōsdībūcināminī eī, eae, eadībūcinantur
Pretérito imperfecto pasivo egodībūcinābar dībūcinābāris, dībūcinābāre is, ea, iddībūcinābātur nōsdībūcinābāmur vōsdībūcinābāminī eī, eae, eadībūcinābantur
Futuro pasivo egodībūcinābor dībūcināberis, dībūcinābere is, ea, iddībūcinābitur nōsdībūcinābimur vōsdībūcinābiminī eī, eae, eadībūcinābuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egodībūcinem ut tūdībūcinēs ut is, ut ea, ut iddībūcinet ut nōsdībūcinēmus ut vōsdībūcinētis ut eī, ut eae, ut eadībūcinent
Pretérito imperfecto ut egodībūcinārem ut tūdībūcinārēs ut is, ut ea, ut iddībūcināret ut nōsdībūcinārēmus ut vōsdībūcinārētis ut eī, ut eae, ut eadībūcinārent
Pretérito perfecto ut egodībūcināverim ut tūdībūcināverīs ut is, ut ea, ut iddībūcināverit ut nōsdībūcināverīmus ut vōsdībūcināverītis ut eī, ut eae, ut eadībūcināverint
Pretérito pluscuamperfecto ut egodībūcināvissem ut tūdībūcināvissēs ut is, ut ea, ut iddībūcināvisset ut nōsdībūcināvissēmus ut vōsdībūcināvissētis ut eī, ut eae, ut eadībūcināvissent
Presente pasivo ut egodībūciner ut tūdībūcinēris, dībūcinēre ut is, ut ea, ut iddībūcinētur ut nōsdībūcinēmur ut vōsdībūcinēminī ut eī, ut eae, ut eadībūcinentur
Pretérito imperfecto pasivo ut egodībūcinārer ut tūdībūcinārēris, dībūcinārēre ut is, ut ea, ut iddībūcinārētur ut nōsdībūcinārēmur ut vōsdībūcinārēminī ut eī, ut eae, ut eadībūcinārentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)dībūcinā (is, ea, id) (vōs)dībūcināte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)dībūcinātō (is, ea, id)dībūcinātō (vōs)dībūcinātōte (eī, eae, ea)dībūcinantō
Presente pasivo (tū)dībūcināre (is, ea, id) (vōs)dībūcināminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)dībūcinātor (is, ea, id)dībūcinātor (vōs) (eī, eae, ea)dībūcinantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 «dibucino» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.