dignitas
Apariencia
| dignitas | |
| clásico (AFI) | /ˈdig.ni.taːs/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈdiɲ.ɲi.tas/ |
| silabación | dig-ni-tās |
| acentuación | esdrújula |
| longitud silábica | trisílaba |
| rimas | ig.ni.taːs, iɲ.ɲi.tas |
Etimología
[editar]De dignus ('digno') y el sufijo tās, y aquel de decet, -ēre ("ser apropiado") y el sufijo -nus.[1]
Sustantivo femenino
[editar]- 1
- Dignidad.
Descendientes
[editar]Declinación
[editar]Declinación de dignitās, dignitātis tipo: tercera declinación [▲▼]
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nominativo | sg. dignitās | pl. dignitātēs |
| Genitivo | sg. dignitātis | pl. dignitātum |
| Dativo | sg. dignitātī | pl. dignitātibus |
| Acusativo | sg. dignitātem | pl. dignitātēs |
| Ablativo | sg. dignitāte | pl. dignitātibus |
| Vocativo | sg. dignitās | pl. dignitātēs |
Véase también
[editar]Referencias y notas
[editar]- ↑ Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.