diligo

Latín

diligo
clásico (AFI)	/ˈdiː.li.goː/
eclesiástico (AFI)	/ˈdi.li.go/
silabación	dī-li-gō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	i.li.go, iː.li.goː

Etimología 1

Del prefijo dis- y legō₁ ('coger').^[1]

Verbo transitivo

1: Amar, apreciar mucho.^[1]
2: Expresando una emoción más moderada que amō ('amar'), aunque no siempre claramente distinguible de acepción 1: apreciar, estimar.^[1]
3: Dividir, partir, cortar (en dos, en pedazos).^[1]

Conjugación

Conjugación de dīligō, dīligere, dīlēxī, dīlēctum (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dīligere, dīlēxisse
Infinitivo pasivo	dīligī
Participio activo	dīligēns, dīlēctūrus
Participio pasivo	dīligendus, dīlēctus
Gerundio	dīligendī, dīligendō, dīligendum
Supino	dīlēctum, dīlēctū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dīligō	tū dīligis	is, ea, id dīligit	nōs dīligimus	vōs dīligitis	eī, eae, ea dīligunt
Pretérito imperfecto	ego dīligēbam	tū dīligēbās	is, ea, id dīligēbat	nōs dīligēbāmus	vōs dīligēbātis	eī, eae, ea dīligēbant
Futuro	ego dīligam	tū dīligēs	is, ea, id dīligēt	nōs dīligēmus	vōs dīligētis	eī, eae, ea dīligent
Pretérito perfecto	ego dīlēxī	tū dīlēxistī	is, ea, id dīlēxit	nōs dīlēximus	vōs dīlēxistis	eī, eae, ea dīlēxērunt, dīlēxēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego dīlēxeram	tū dīlēxerās	is, ea, id dīlēxerat	nōs dīlēxerāmus	vōs dīlēxerātis	eī, eae, ea dīlēxerant
Futuro perfecto	ego dīlēxerō	tū dīlēxeris	is, ea, id dīlēxerit	nōs dīlēxerimus	vōs dīlēxeritis	eī, eae, ea dīlēxerint
Presente pasivo	ego dīligor	tū dīligeris, dīligere	is, ea, id dīligitur	nōs dīligimur	vōs dīligiminī	eī, eae, ea dīliguntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego dīligēbar	tū dīligēbāris, dīligēbāre	is, ea, id dīligēbātur	nōs dīligēbāmur	vōs dīligēbāminī	eī, eae, ea dīligēbantur
Futuro pasivo	ego dīligar	tū dīligēris, dīligēre	is, ea, id dīligētur	nōs dīligēmur	vōs dīligēminī	eī, eae, ea dīligentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dīligam	ut tū dīligās	ut is, ut ea, ut id dīligat	ut nōs dīligāmus	ut vōs dīligātis	ut eī, ut eae, ut ea dīligant
Pretérito imperfecto	ut ego dīligerem	ut tū dīligerēs	ut is, ut ea, ut id dīligeret	ut nōs dīligerēmus	ut vōs dīligerētis	ut eī, ut eae, ut ea dīligerent
Pretérito perfecto	ut ego dīlēxerim	ut tū dīlēxerīs	ut is, ut ea, ut id dīlēxerit	ut nōs dīlēxerīmus	ut vōs dīlēxerītis	ut eī, ut eae, ut ea dīlēxerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego dīlēxissem	ut tū dīlēxissēs	ut is, ut ea, ut id dīlēxisset	ut nōs dīlēxissēmus	ut vōs dīlēxissētis	ut eī, ut eae, ut ea dīlēxissent
Presente pasivo	ut ego dīligar	ut tū dīligāris, dīligāre	ut is, ut ea, ut id dīligātur	ut nōs dīligāmur	ut vōs dīligāminī	ut eī, ut eae, ut ea dīligantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dīligerer	ut tū dīligerēris, dīligerēre	ut is, ut ea, ut id dīligerētur	ut nōs dīligerēmur	ut vōs dīligerēminī	ut eī, ut eae, ut ea dīligerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dīlige	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dīligite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dīligitō	(is, ea, id) dīligitō	― ―	(vōs) dīligitōte	(eī, eae, ea) dīliguntō
Presente pasivo	― ―	(tū) dīligere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dīligiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) dīligitor	(is, ea, id) dīligitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) dīliguntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Etimología 2

Del prefijo dē y ligō₁ ('ligar').^[1]

Verbo transitivo

1: Variante de dēligō ('ligar').^[1]

Conjugación

Conjugación de diligō, diligāre, diligavī, diligatum (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	diligāre, diligavisse
Infinitivo pasivo	diligārī
Participio activo	diligāns, diligatūrus
Participio pasivo	diligandus, diligatus
Gerundio	diligandī, diligandō, diligandum
Supino	diligatum, diligatū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego diligō	tū diligās	is, ea, id diligat	nōs diligāmus	vōs diligātis	eī, eae, ea diligant
Pretérito imperfecto	ego diligābam	tū diligābās	is, ea, id diligābat	nōs diligābāmus	vōs diligābātis	eī, eae, ea diligābant
Futuro	ego diligābō	tū diligābis	is, ea, id diligābit	nōs diligābimus	vōs diligābitis	eī, eae, ea diligābunt
Pretérito perfecto	ego diligavī	tū diligavistī	is, ea, id diligavit	nōs diligavimus	vōs diligavistis	eī, eae, ea diligavērunt, diligavēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego diligaveram	tū diligaverās	is, ea, id diligaverat	nōs diligaverāmus	vōs diligaverātis	eī, eae, ea diligaverant
Futuro perfecto	ego diligaverō	tū diligaveris	is, ea, id diligaverit	nōs diligaverimus	vōs diligaveritis	eī, eae, ea diligaverint
Presente pasivo	ego diligor	tū diligāris, diligāre	is, ea, id diligātur	nōs diligāmur	vōs diligāminī	eī, eae, ea diligantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego diligābar	tū diligābāris, diligābāre	is, ea, id diligābātur	nōs diligābāmur	vōs diligābāminī	eī, eae, ea diligābantur
Futuro pasivo	ego diligābor	tū diligāberis, diligābere	is, ea, id diligābitur	nōs diligābimur	vōs diligābiminī	eī, eae, ea diligābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego diligem	ut tū diligēs	ut is, ut ea, ut id diliget	ut nōs diligēmus	ut vōs diligētis	ut eī, ut eae, ut ea diligent
Pretérito imperfecto	ut ego diligārem	ut tū diligārēs	ut is, ut ea, ut id diligāret	ut nōs diligārēmus	ut vōs diligārētis	ut eī, ut eae, ut ea diligārent
Pretérito perfecto	ut ego diligaverim	ut tū diligaverīs	ut is, ut ea, ut id diligaverit	ut nōs diligaverīmus	ut vōs diligaverītis	ut eī, ut eae, ut ea diligaverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego diligavissem	ut tū diligavissēs	ut is, ut ea, ut id diligavisset	ut nōs diligavissēmus	ut vōs diligavissētis	ut eī, ut eae, ut ea diligavissent
Presente pasivo	ut ego diliger	ut tū diligēris, diligēre	ut is, ut ea, ut id diligētur	ut nōs diligēmur	ut vōs diligēminī	ut eī, ut eae, ut ea diligentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego diligārer	ut tū diligārēris, diligārēre	ut is, ut ea, ut id diligārētur	ut nōs diligārēmur	ut vōs diligārēminī	ut eī, ut eae, ut ea diligārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) diligā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) diligāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) diligātō	(is, ea, id) diligātō	― ―	(vōs) diligātōte	(eī, eae, ea) diligantō
Presente pasivo	― ―	(tū) diligāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) diligāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) diligātor	(is, ea, id) diligātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) diligantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

1 2 3 4 5 6 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[ol-1] 1 2 3 4 5 6 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1]