diribeo

Latín

diribeō
clásico (AFI)	[dɪˈrɪ.bɛ.oː]

Etimología

Del prefijo dis- y habeō ('tener').

Verbo transitivo

1

Repartir (en cierto orden, en clases, etc.), clasificar, ordenar.

b

Especialmente dicho de votos (a favor y en contra): repartir, contar, escrutar.

Conjugación

Conjugación de diribeō, diribēre, diribuī, diribitum  (segunda conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	diribēre, diribuisse
Infinitivo pasivo	diribērī
Participio activo	diribēns, diribitūrus
Participio pasivo	diribendus, diribitus
Gerundio	diribendī, diribendō, diribendum
Supino	diribitum, diribitū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego diribeō	tū diribēs	is, ea, id diribet	nōs diribēmus	vōs diribētis	eī, eae, ea diribent
Pretérito imperfecto	ego diribēbam	tū diribēbās	is, ea, id diribēbat	nōs diribēbāmus	vōs diribēbātis	eī, eae, ea diribēbant
Futuro	ego diribēbō	tū diribēbis	is, ea, id diribēbit	nōs diribēbimus	vōs diribēbitis	eī, eae, ea diribēbunt
Pretérito perfecto	ego diribuī	tū diribuistī	is, ea, id diribuit	nōs diribuimus	vōs diribuistis	eī, eae, ea diribuērunt, diribuēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego diribueram	tū diribuerās	is, ea, id diribuerat	nōs diribuerāmus	vōs diribuerātis	eī, eae, ea diribuerant
Futuro perfecto	ego diribuerō	tū diribueris	is, ea, id diribuerit	nōs diribuerimus	vōs diribueritis	eī, eae, ea diribuerint
Presente pasivo	ego diribeor	tū diribēris, diribēre	is, ea, id diribētur	nōs diribēmur	vōs diribēminī	eī, eae, ea diribentur
Pretérito imperfecto pasivo	ego diribēbar	tū diribēbāris, diribēbāre	is, ea, id diribēbātur	nōs diribēbāmur	vōs diribēbāminī	eī, eae, ea diribēbantur
Futuro pasivo	ego diribēbor	tū diribēberis, diribēbere	is, ea, id diribēbitur	nōs diribēbimur	vōs diribēbiminī	eī, eae, ea diribēbuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego diribeam	ut tū diribeās	ut is, ut ea, ut id diribeat	ut nōs diribeāmus	ut vōs diribeātis	ut eī, ut eae, ut ea diribeant
Pretérito imperfecto	ut ego diribērem	ut tū diribērēs	ut is, ut ea, ut id diribēret	ut nōs diribērēmus	ut vōs diribērētis	ut eī, ut eae, ut ea diribērent
Pretérito perfecto	ut ego diribuerim	ut tū diribuerīs	ut is, ut ea, ut id diribuerit	ut nōs diribuerīmus	ut vōs diribuerītis	ut eī, ut eae, ut ea diribuerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego diribuissem	ut tū diribuissēs	ut is, ut ea, ut id diribuisset	ut nōs diribuissēmus	ut vōs diribuissētis	ut eī, ut eae, ut ea diribuissent
Presente pasivo	ut ego diribear	ut tū diribeāris, diribeāre	ut is, ut ea, ut id diribeātur	ut nōs diribeāmur	ut vōs diribeāminī	ut eī, ut eae, ut ea diribeantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego diribērer	ut tū diribērēris, diribērēre	ut is, ut ea, ut id diribērētur	ut nōs diribērēmur	ut vōs diribērēminī	ut eī, ut eae, ut ea diribērentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) diribē	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) diribēte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) diribētō	(is, ea, id) diribētō	― ―	(vōs) diribētōte	(eī, eae, ea) diribentō
Presente pasivo	― ―	(tū) diribēre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) diribēminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) diribētor	(is, ea, id) diribētor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) diribentor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad