diruo

Latín

dīruō
clásico (AFI)	[ˈdiː.rʊ.oː]

Etimología

Del prefijo dis- y ruō₂ ("agitar, arar, desenterrar").

Verbo transitivo

1

Demoler, derribar, destruir (edificaciones).

Conjugación

Conjugación de dīruō, dīruere, dīruī, dīrutum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dīruere, dīruisse
Infinitivo pasivo	dīruī
Participio activo	dīruēns, dīrutūrus
Participio pasivo	dīruendus, dīrutus
Gerundio	dīruendī, dīruendō, dīruendum
Supino	dīrutum, dīrutū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dīruō	tū dīruis	is, ea, id dīruit	nōs dīruimus	vōs dīruitis	eī, eae, ea dīruunt
Pretérito imperfecto	ego dīruēbam	tū dīruēbās	is, ea, id dīruēbat	nōs dīruēbāmus	vōs dīruēbātis	eī, eae, ea dīruēbant
Futuro	ego dīruam	tū dīruēs	is, ea, id dīruēt	nōs dīruēmus	vōs dīruētis	eī, eae, ea dīruent
Pretérito perfecto	ego dīruī	tū dīruistī	is, ea, id dīruit	nōs dīruimus	vōs dīruistis	eī, eae, ea dīruērunt, dīruēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego dīrueram	tū dīruerās	is, ea, id dīruerat	nōs dīruerāmus	vōs dīruerātis	eī, eae, ea dīruerant
Futuro perfecto	ego dīruerō	tū dīrueris	is, ea, id dīruerit	nōs dīruerimus	vōs dīrueritis	eī, eae, ea dīruerint
Presente pasivo	ego dīruor	tū dīrueris, dīruere	is, ea, id dīruitur	nōs dīruimur	vōs dīruiminī	eī, eae, ea dīruuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego dīruēbar	tū dīruēbāris, dīruēbāre	is, ea, id dīruēbātur	nōs dīruēbāmur	vōs dīruēbāminī	eī, eae, ea dīruēbantur
Futuro pasivo	ego dīruar	tū dīruēris, dīruēre	is, ea, id dīruētur	nōs dīruēmur	vōs dīruēminī	eī, eae, ea dīruentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dīruam	ut tū dīruās	ut is, ut ea, ut id dīruat	ut nōs dīruāmus	ut vōs dīruātis	ut eī, ut eae, ut ea dīruant
Pretérito imperfecto	ut ego dīruerem	ut tū dīruerēs	ut is, ut ea, ut id dīrueret	ut nōs dīruerēmus	ut vōs dīruerētis	ut eī, ut eae, ut ea dīruerent
Pretérito perfecto	ut ego dīruerim	ut tū dīruerīs	ut is, ut ea, ut id dīruerit	ut nōs dīruerīmus	ut vōs dīruerītis	ut eī, ut eae, ut ea dīruerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego dīruissem	ut tū dīruissēs	ut is, ut ea, ut id dīruisset	ut nōs dīruissēmus	ut vōs dīruissētis	ut eī, ut eae, ut ea dīruissent
Presente pasivo	ut ego dīruar	ut tū dīruāris, dīruāre	ut is, ut ea, ut id dīruātur	ut nōs dīruāmur	ut vōs dīruāminī	ut eī, ut eae, ut ea dīruantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dīruerer	ut tū dīruerēris, dīruerēre	ut is, ut ea, ut id dīruerētur	ut nōs dīruerēmur	ut vōs dīruerēminī	ut eī, ut eae, ut ea dīruerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dīrue	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dīruite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dīruitō	(is, ea, id) dīruitō	― ―	(vōs) dīruitōte	(eī, eae, ea) dīruuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) dīruere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dīruiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) dīruitor	(is, ea, id) dīruitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) dīruuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad