discerno

Latín

discernō
clásico (AFI)	[dɪsˈkɛr.noː]

Etimología

Del prefijo dis- y cernō ("tamizar, distinguir").^[1]

Verbo transitivo

1: Separar, dividir, segregar.^[1]

b: Marcar un límite, una línea divisoria, demarcar, delimitar.^[1]

2: Diferenciar (mentalmente, con los sentidos), discernir.^[1]

b: Dicho de cosas: mostrar o manifestar la diferencia (entre), distinguir.^[1]

3: Resolver, decidir (una disputa, etc.).^[1]

Conjugación

Conjugación de discernō, discernere, discrēvī, discrētum (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	discernere, discrēvisse
Infinitivo pasivo	discernī
Participio activo	discernēns, discrētūrus
Participio pasivo	discernendus, discrētus
Gerundio	discernendī, discernendō, discernendum
Supino	discrētum, discrētū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego discernō	tū discernis	is, ea, id discernit	nōs discernimus	vōs discernitis	eī, eae, ea discernunt
Pretérito imperfecto	ego discernēbam	tū discernēbās	is, ea, id discernēbat	nōs discernēbāmus	vōs discernēbātis	eī, eae, ea discernēbant
Futuro	ego discernam	tū discernēs	is, ea, id discernēt	nōs discernēmus	vōs discernētis	eī, eae, ea discernent
Pretérito perfecto	ego discrēvī	tū discrēvistī	is, ea, id discrēvit	nōs discrēvimus	vōs discrēvistis	eī, eae, ea discrēvērunt, discrēvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego discrēveram	tū discrēverās	is, ea, id discrēverat	nōs discrēverāmus	vōs discrēverātis	eī, eae, ea discrēverant
Futuro perfecto	ego discrēverō	tū discrēveris	is, ea, id discrēverit	nōs discrēverimus	vōs discrēveritis	eī, eae, ea discrēverint
Presente pasivo	ego discernor	tū discerneris, discernere	is, ea, id discernitur	nōs discernimur	vōs discerniminī	eī, eae, ea discernuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego discernēbar	tū discernēbāris, discernēbāre	is, ea, id discernēbātur	nōs discernēbāmur	vōs discernēbāminī	eī, eae, ea discernēbantur
Futuro pasivo	ego discernar	tū discernēris, discernēre	is, ea, id discernētur	nōs discernēmur	vōs discernēminī	eī, eae, ea discernentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego discernam	ut tū discernās	ut is, ut ea, ut id discernat	ut nōs discernāmus	ut vōs discernātis	ut eī, ut eae, ut ea discernant
Pretérito imperfecto	ut ego discernerem	ut tū discernerēs	ut is, ut ea, ut id discerneret	ut nōs discernerēmus	ut vōs discernerētis	ut eī, ut eae, ut ea discernerent
Pretérito perfecto	ut ego discrēverim	ut tū discrēverīs	ut is, ut ea, ut id discrēverit	ut nōs discrēverīmus	ut vōs discrēverītis	ut eī, ut eae, ut ea discrēverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego discrēvissem	ut tū discrēvissēs	ut is, ut ea, ut id discrēvisset	ut nōs discrēvissēmus	ut vōs discrēvissētis	ut eī, ut eae, ut ea discrēvissent
Presente pasivo	ut ego discernar	ut tū discernāris, discernāre	ut is, ut ea, ut id discernātur	ut nōs discernāmur	ut vōs discernāminī	ut eī, ut eae, ut ea discernantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego discernerer	ut tū discernerēris, discernerēre	ut is, ut ea, ut id discernerētur	ut nōs discernerēmur	ut vōs discernerēminī	ut eī, ut eae, ut ea discernerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) discerne	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) discernite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) discernitō	(is, ea, id) discernitō	― ―	(vōs) discernitōte	(eī, eae, ea) discernuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) discernere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) discerniminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) discernitor	(is, ea, id) discernitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) discernuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

1 2 3 4 5 6 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[o-1] 1 2 3 4 5 6 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1]