discindo

Latín

discindo
clásico (AFI)	/ˈdi.skin.doː/
eclesiástico (AFI)	/ˈdi.ʃin.do/
silabación	di-scin-dō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	i.ʃin.do, i.skin.doː

Etimología

Del prefijo dis- y scindō ('rasgar').

Verbo transitivo

1

Rasgar, tronzar, cortar o partir en dos.

2

Dicho de una vestimenta: Rasgar, arrancar, abrir rasgando o arrancando.

Conjugación

Conjugación de discindō, discindere, discidī, discissum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	discindere, discidisse
Infinitivo pasivo	discindī
Participio activo	discindēns, discissūrus
Participio pasivo	discindendus, discissus
Gerundio	discindendī, discindendō, discindendum
Supino	discissum, discissū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego discindō	tū discindis	is, ea, id discindit	nōs discindimus	vōs discinditis	eī, eae, ea discindunt
Pretérito imperfecto	ego discindēbam	tū discindēbās	is, ea, id discindēbat	nōs discindēbāmus	vōs discindēbātis	eī, eae, ea discindēbant
Futuro	ego discindam	tū discindēs	is, ea, id discindēt	nōs discindēmus	vōs discindētis	eī, eae, ea discindent
Pretérito perfecto	ego discidī	tū discidistī	is, ea, id discidit	nōs discidimus	vōs discidistis	eī, eae, ea discidērunt, discidēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego discideram	tū disciderās	is, ea, id disciderat	nōs disciderāmus	vōs disciderātis	eī, eae, ea disciderant
Futuro perfecto	ego disciderō	tū discideris	is, ea, id disciderit	nōs disciderimus	vōs discideritis	eī, eae, ea disciderint
Presente pasivo	ego discindor	tū discinderis, discindere	is, ea, id discinditur	nōs discindimur	vōs discindiminī	eī, eae, ea discinduntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego discindēbar	tū discindēbāris, discindēbāre	is, ea, id discindēbātur	nōs discindēbāmur	vōs discindēbāminī	eī, eae, ea discindēbantur
Futuro pasivo	ego discindar	tū discindēris, discindēre	is, ea, id discindētur	nōs discindēmur	vōs discindēminī	eī, eae, ea discindentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego discindam	ut tū discindās	ut is, ut ea, ut id discindat	ut nōs discindāmus	ut vōs discindātis	ut eī, ut eae, ut ea discindant
Pretérito imperfecto	ut ego discinderem	ut tū discinderēs	ut is, ut ea, ut id discinderet	ut nōs discinderēmus	ut vōs discinderētis	ut eī, ut eae, ut ea discinderent
Pretérito perfecto	ut ego disciderim	ut tū disciderīs	ut is, ut ea, ut id disciderit	ut nōs disciderīmus	ut vōs disciderītis	ut eī, ut eae, ut ea disciderint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego discidissem	ut tū discidissēs	ut is, ut ea, ut id discidisset	ut nōs discidissēmus	ut vōs discidissētis	ut eī, ut eae, ut ea discidissent
Presente pasivo	ut ego discindar	ut tū discindāris, discindāre	ut is, ut ea, ut id discindātur	ut nōs discindāmur	ut vōs discindāminī	ut eī, ut eae, ut ea discindantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego discinderer	ut tū discinderēris, discinderēre	ut is, ut ea, ut id discinderētur	ut nōs discinderēmur	ut vōs discinderēminī	ut eī, ut eae, ut ea discinderentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) discinde	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) discindite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) discinditō	(is, ea, id) discinditō	― ―	(vōs) discinditōte	(eī, eae, ea) discinduntō
Presente pasivo	― ―	(tū) discindere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) discindiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) discinditor	(is, ea, id) discinditor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) discinduntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad