disconcinnus
| disconcinnus | |
| clásico (AFI) | [dɪs.kɔŋˈkɪn.nʊs] |
Etimología
[editar]Del prefijo dis- y concinnus ("prolijo, elegante, agradable, bonito, etc.").[1]
Adjetivo
[editar]- 1
- Feo, desagradable.[1]
- Antónimo: concinnus
Declinación
[editar]Declinación de disconcinnus, disconcinna, disconcinnum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. disconcinnus | f. disconcinna | n. disconcinnum |
| Genitivo | m. disconcinnī | f. disconcinnae | n. disconcinnī |
| Dativo | m. disconcinnō | f. disconcinnae | n. disconcinnō |
| Acusativo | m. disconcinnum | f. disconcinnam | n. disconcinnum |
| Ablativo | m. disconcinnō | f. disconcinnā | n. disconcinnō |
| Vocativo | m. disconcinne | f. disconcinna | n. disconcinnum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. disconcinnī | f. disconcinnae | n. disconcinna |
| Genitivo | m. disconcinnōrum | f. disconcinnārum | n. disconcinnōrum |
| Dativo | m. disconcinnīs | f. disconcinnīs | n. disconcinnīs |
| Acusativo | m. disconcinnōs | f. disconcinnās | n. disconcinna |
| Ablativo | m. disconcinnīs | f. disconcinnīs | n. disconcinnīs |
| Vocativo | m. disconcinnī | f. disconcinnae | n. disconcinna |
Referencias y notas
[editar]- 1 2 «disconcinnus» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.