dishiasco

Latín

dishiāscō
clásico (AFI)	[dɪs.hɪˈaːs.koː]

Etimología

Del prefijo dis- y hiāscō ('abrirse').

Verbo intransitivo

1

Abrirse.

• Uso: poco usado

Conjugación

Conjugación de dishiāscō, dishiāscere, ―, ―  (tercera conjugación, defectivo, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dishiāscere
Infinitivo pasivo	―
Participio activo	dishiāscēns
Participio pasivo	―
Gerundio	dishiāscendī, dishiāscendō, dishiāscendum
Supino	―
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dishiāscō	tū dishiāscis	is, ea, id dishiāscit	nōs dishiāscimus	vōs dishiāscitis	eī, eae, ea dishiāscunt
Pretérito imperfecto	ego dishiāscēbam	tū dishiāscēbās	is, ea, id dishiāscēbat	nōs dishiāscēbāmus	vōs dishiāscēbātis	eī, eae, ea dishiāscēbant
Futuro	ego dishiāscam	tū dishiāscēs	is, ea, id dishiāscēt	nōs dishiāscēmus	vōs dishiāscētis	eī, eae, ea dishiāscent
Pretérito perfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito pluscuamperfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro perfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Presente pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dishiāscam	ut tū dishiāscās	ut is, ut ea, ut id dishiāscat	ut nōs dishiāscāmus	ut vōs dishiāscātis	ut eī, ut eae, ut ea dishiāscant
Pretérito imperfecto	ut ego dishiāscerem	ut tū dishiāscerēs	ut is, ut ea, ut id dishiāsceret	ut nōs dishiāscerēmus	ut vōs dishiāscerētis	ut eī, ut eae, ut ea dishiāscerent
Pretérito perfecto	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Presente pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dishiāsce	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dishiāscite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dishiāscitō	(is, ea, id) dishiāscitō	― ―	(vōs) dishiāscitōte	(eī, eae, ea) dishiāscuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
NOTA: solo se emplean las formas activas