De Wikcionario, el diccionario libre
Conjugación de dispālō, dispālāre, dispālāvī, dispālātum (primera conjugación, deponente, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) |
| Infinitivo |
dispālārī |
| Participio |
dispālandus, dispālātus |
| Gerundio |
dispālandī, dispālandō, dispālandum |
| Supino |
dispālātum, dispālātū |
| Formas personales |
| Modo indicativo |
|
ego |
tū |
is, ea, id |
nōs |
vōs |
eī, eae, ea |
| Presente |
ego dispālor |
tū dispālāris, dispālāre |
is, ea, id dispālātur |
nōs dispālāmur |
vōs dispālāminī |
eī, eae, ea dispālantur |
| Pretérito imperfecto |
ego dispālābar |
tū dispālābāris, dispālābāre |
is, ea, id dispālābātur |
nōs dispālābāmur |
vōs dispālābāminī |
eī, eae, ea dispālābantur |
| Futuro |
ego dispālābor |
tū dispālāberis, dispālābere |
is, ea, id dispālābitur |
nōs dispālābimur |
vōs dispālābiminī |
eī, eae, ea dispālābuntur |
| Modo subjuntivo |
|
ut ego |
ut tū |
ut is, ut ea, ut id |
ut nōs |
ut vōs |
ut eī, ut eae, ut ea |
| Presente |
ut ego dispāler |
ut tū dispālēris, dispālēre |
ut is, ut ea, ut id dispālētur |
ut nōs dispālēmur |
ut vōs dispālēminī |
ut eī, ut eae, ut ea dispālentur |
| Pretérito imperfecto |
ut ego dispālārer |
ut tū dispālārēris, dispālārēre |
ut is, ut ea, ut id dispālārētur |
ut nōs dispālārēmur |
ut vōs dispālārēminī |
ut eī, ut eae, ut ea dispālārentur |
| Modo imperativo |
|
― |
(tū) |
(is, ea, id) |
― |
(vōs) |
(eī, eae, ea) |
| Presente |
― ― |
(tū) dispālāre |
(is, ea, id) ― |
― ― |
(vōs) dispālāminī |
(eī, eae, ea) ― |
| Futuro |
― ― |
(tū) dispālātor |
(is, ea, id) dispālātor |
― ― |
(vōs) ― |
(eī, eae, ea) dispālantor |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad |
|
- 1 2 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.
- 1 2 «dispalor» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.
