dispereo

Latín

dispereo
clásico (AFI)	/diˈspe.re.oː/
eclesiástico (AFI)	/diˈspe.re.o/
silabación	di-spe-re-ō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
rimas	e.re.o, e.re.oː

Etimología

Del prefijo dis- y pereō, -īre ("irse", "perderse", "perecer"), y este de eō, īre ('ir').

Verbo intransitivo

1

Echarse a perder del todo, perecer, destruirse, aniquilarse, estar perdido.

Conjugación

Conjugación de dispereō, disperīre, disperiī, ―  (cuarta conjugación, defectivo, irregular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	disperīre, disperīsse, disperiisse, disperīvisse
Infinitivo pasivo	―
Participio activo	disperiēns, disperitūrus
Participio pasivo	―
Gerundio	dispereundī, dispereundō, dispereundum
Supino	―
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dispereō	tū disperīs	is, ea, id disperit	nōs disperīmus	vōs disperītis	eī, eae, ea dispereunt
Pretérito imperfecto	ego disperībam	tū disperībās	is, ea, id disperībat	nōs disperībāmus	vōs disperībātis	eī, eae, ea disperībant
Futuro	ego disperībō	tū disperībis	is, ea, id disperībit	nōs disperībimus	vōs disperībitis	eī, eae, ea disperībunt
Pretérito perfecto	ego disperiī, disperīvī	tū disperīstī, disperiistī, disperīvistī	is, ea, id disperiit, disperīvit	nōs disperiimus, disperīvimus	vōs disperīstis, disperiistis, disperīvistis	eī, eae, ea disperiērunt, disperiēre, disperīvērunt, disperīvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego disperieram, disperīveram	tū disperierās, disperīverās	is, ea, id disperierat, disperīverat	nōs disperierāmus, disperīverāmus	vōs disperierātis, disperīverātis	eī, eae, ea disperierant, disperīverant
Futuro perfecto	ego disperierō, disperīverō	tū disperieris, disperīveris	is, ea, id disperierit, disperīverit	nōs disperierimus, disperīverimus	vōs disperieritis, disperīveritis	eī, eae, ea disperierint, disperīverint
Presente pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dispeream	ut tū dispereās	ut is, ut ea, ut id dispereat	ut nōs dispereāmus	ut vōs dispereātis	ut eī, ut eae, ut ea dispereant
Pretérito imperfecto	ut ego disperīrem	ut tū disperīrēs	ut is, ut ea, ut id disperīret	ut nōs disperīrēmus	ut vōs disperīrētis	ut eī, ut eae, ut ea disperīrent
Pretérito perfecto	ut ego disperierim, disperīverim	ut tū disperierīs, disperīverīs	ut is, ut ea, ut id disperierit, disperīverit	ut nōs disperierīmus, disperīverīmus	ut vōs disperierītis, disperīverītis	ut eī, ut eae, ut ea disperierint, disperīverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego disperīssem, disperiissem, disperīvissem	ut tū disperīssēs, disperiissēs, disperīvissēs	ut is, ut ea, ut id disperīsset, disperiisset, disperīvisset	ut nōs disperīssēmus, disperiissēmus, disperīvissēmus	ut vōs disperīssētis, disperiissētis, disperīvissētis	ut eī, ut eae, ut ea disperīssent, disperiissent, disperīvissent
Presente pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) disperī	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disperīte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) disperītō	(is, ea, id) disperītō	― ―	(vōs) disperītōte	(eī, eae, ea) dispereuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
NOTA: solo se emplean las formas activas