dispicio

Latín

dispiciō
clásico (AFI)	[dɪsˈpɪ.kɪ.oː]

Etimología

Del prefijo dis- y speciō ('mirar').

Verbo intransitivo y transitivo

1

Intransitivo: mirar en varias direcciones, examinar los alrededores.

b

Transitivo: mirar en varias direcciones en busca de.

2

Considerar, examinar, investigar.

3

Intransitivo: ver con claridad.

b

Transitivo: diferenciar con la vista, distinguir, discernir.

c

Transitivo: percibir, realizar, descubrir.

Conjugación

Conjugación de dispiciō, dispicere, dispexī, dispectum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dispicere, dispexisse
Infinitivo pasivo	dispicī
Participio activo	dispiciēns, dispectūrus
Participio pasivo	dispiciendus, dispectus
Gerundio	dispiciendī, dispiciendō, dispiciendum
Supino	dispectum, dispectū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dispiciō	tū dispicis	is, ea, id dispicit	nōs dispicimus	vōs dispicitis	eī, eae, ea dispiciunt
Pretérito imperfecto	ego dispiciēbam	tū dispiciēbās	is, ea, id dispiciēbat	nōs dispiciēbāmus	vōs dispiciēbātis	eī, eae, ea dispiciēbant
Futuro	ego dispiciam	tū dispiciēs	is, ea, id dispiciēt	nōs dispiciēmus	vōs dispiciētis	eī, eae, ea dispicient
Pretérito perfecto	ego dispexī	tū dispexistī	is, ea, id dispexit	nōs dispeximus	vōs dispexistis	eī, eae, ea dispexērunt, dispexēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego dispexeram	tū dispexerās	is, ea, id dispexerat	nōs dispexerāmus	vōs dispexerātis	eī, eae, ea dispexerant
Futuro perfecto	ego dispexerō	tū dispexeris	is, ea, id dispexerit	nōs dispexerimus	vōs dispexeritis	eī, eae, ea dispexerint
Presente pasivo	ego dispicior	tū dispiceris, dispicere	is, ea, id dispicitur	nōs dispicimur	vōs dispiciminī	eī, eae, ea dispiciuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego dispiciēbar	tū dispiciēbāris, dispiciēbāre	is, ea, id dispiciēbātur	nōs dispiciēbāmur	vōs dispiciēbāminī	eī, eae, ea dispiciēbantur
Futuro pasivo	ego dispiciar	tū dispiciēris, dispiciēre	is, ea, id dispiciētur	nōs dispiciēmur	vōs dispiciēminī	eī, eae, ea dispicientur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dispiciam	ut tū dispiciās	ut is, ut ea, ut id dispiciat	ut nōs dispiciāmus	ut vōs dispiciātis	ut eī, ut eae, ut ea dispiciant
Pretérito imperfecto	ut ego dispicerem	ut tū dispicerēs	ut is, ut ea, ut id dispiceret	ut nōs dispicerēmus	ut vōs dispicerētis	ut eī, ut eae, ut ea dispicerent
Pretérito perfecto	ut ego dispexerim	ut tū dispexerīs	ut is, ut ea, ut id dispexerit	ut nōs dispexerīmus	ut vōs dispexerītis	ut eī, ut eae, ut ea dispexerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego dispexissem	ut tū dispexissēs	ut is, ut ea, ut id dispexisset	ut nōs dispexissēmus	ut vōs dispexissētis	ut eī, ut eae, ut ea dispexissent
Presente pasivo	ut ego dispiciar	ut tū dispiciāris, dispiciāre	ut is, ut ea, ut id dispiciātur	ut nōs dispiciāmur	ut vōs dispiciāminī	ut eī, ut eae, ut ea dispiciantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dispicerer	ut tū dispicerēris, dispicerēre	ut is, ut ea, ut id dispicerētur	ut nōs dispicerēmur	ut vōs dispicerēminī	ut eī, ut eae, ut ea dispicerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dispice	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dispicite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dispicitō	(is, ea, id) dispicitō	― ―	(vōs) dispicitōte	(eī, eae, ea) dispiciuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) dispicere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dispiciminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) dispicitor	(is, ea, id) dispicitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) dispiciuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad