Ir al contenido

displano

De Wikcionario, el diccionario libre
displānō
clásico (AFI) [dɪsˈplaː.noː]

Etimología

[editar]

Del prefijo dis- y plānus1 ('plano') y el sufijo 3.[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Aplanar (a golpes), aplastar.[1][2]

Conjugación

[editar]
Conjugación de displānō, displānāre, displānāvī, displānātum(primera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo displānāre, displānāvisse
Infinitivo pasivo displānārī
Participio activo displānāns, displānātūrus
Participio pasivo displānandus, displānātus
Gerundio displānandī, displānandō, displānandum
Supino displānātum, displānātū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egodisplānō displānās is, ea, iddisplānat nōsdisplānāmus vōsdisplānātis eī, eae, eadisplānant
Pretérito imperfecto egodisplānābam displānābās is, ea, iddisplānābat nōsdisplānābāmus vōsdisplānābātis eī, eae, eadisplānābant
Futuro egodisplānābō displānābis is, ea, iddisplānābit nōsdisplānābimus vōsdisplānābitis eī, eae, eadisplānābunt
Pretérito perfecto egodisplānāvī displānāvistī is, ea, iddisplānāvit nōsdisplānāvimus vōsdisplānāvistis eī, eae, eadisplānāvērunt, displānāvēre
Pretérito pluscuamperfecto egodisplānāveram displānāverās is, ea, iddisplānāverat nōsdisplānāverāmus vōsdisplānāverātis eī, eae, eadisplānāverant
Futuro perfecto egodisplānāverō displānāveris is, ea, iddisplānāverit nōsdisplānāverimus vōsdisplānāveritis eī, eae, eadisplānāverint
Presente pasivo egodisplānor displānāris, displānāre is, ea, iddisplānātur nōsdisplānāmur vōsdisplānāminī eī, eae, eadisplānantur
Pretérito imperfecto pasivo egodisplānābar displānābāris, displānābāre is, ea, iddisplānābātur nōsdisplānābāmur vōsdisplānābāminī eī, eae, eadisplānābantur
Futuro pasivo egodisplānābor displānāberis, displānābere is, ea, iddisplānābitur nōsdisplānābimur vōsdisplānābiminī eī, eae, eadisplānābuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egodisplānem ut tūdisplānēs ut is, ut ea, ut iddisplānet ut nōsdisplānēmus ut vōsdisplānētis ut eī, ut eae, ut eadisplānent
Pretérito imperfecto ut egodisplānārem ut tūdisplānārēs ut is, ut ea, ut iddisplānāret ut nōsdisplānārēmus ut vōsdisplānārētis ut eī, ut eae, ut eadisplānārent
Pretérito perfecto ut egodisplānāverim ut tūdisplānāverīs ut is, ut ea, ut iddisplānāverit ut nōsdisplānāverīmus ut vōsdisplānāverītis ut eī, ut eae, ut eadisplānāverint
Pretérito pluscuamperfecto ut egodisplānāvissem ut tūdisplānāvissēs ut is, ut ea, ut iddisplānāvisset ut nōsdisplānāvissēmus ut vōsdisplānāvissētis ut eī, ut eae, ut eadisplānāvissent
Presente pasivo ut egodisplāner ut tūdisplānēris, displānēre ut is, ut ea, ut iddisplānētur ut nōsdisplānēmur ut vōsdisplānēminī ut eī, ut eae, ut eadisplānentur
Pretérito imperfecto pasivo ut egodisplānārer ut tūdisplānārēris, displānārēre ut is, ut ea, ut iddisplānārētur ut nōsdisplānārēmur ut vōsdisplānārēminī ut eī, ut eae, ut eadisplānārentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)displānā (is, ea, id) (vōs)displānāte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)displānātō (is, ea, id)displānātō (vōs)displānātōte (eī, eae, ea)displānantō
Presente pasivo (tū)displānāre (is, ea, id) (vōs)displānāminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)displānātor (is, ea, id)displānātor (vōs) (eī, eae, ea)displānantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.
  2. «displano» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.