| Formas no personales (verboides) |
| Infinitivo activo |
displicāre, displicāvisse |
| Infinitivo pasivo |
displicārī |
| Participio activo |
displicāns, displicātūrus |
| Participio pasivo |
displicandus, displicātus |
| Gerundio |
displicandī, displicandō, displicandum |
| Supino |
displicātum, displicātū |
| Formas personales |
| Modo indicativo |
|
ego |
tū |
is, ea, id |
nōs |
vōs |
eī, eae, ea |
| Presente |
ego displicō |
tū displicās |
is, ea, id displicat |
nōs displicāmus |
vōs displicātis |
eī, eae, ea displicant |
| Pretérito imperfecto |
ego displicābam |
tū displicābās |
is, ea, id displicābat |
nōs displicābāmus |
vōs displicābātis |
eī, eae, ea displicābant |
| Futuro |
ego displicābō |
tū displicābis |
is, ea, id displicābit |
nōs displicābimus |
vōs displicābitis |
eī, eae, ea displicābunt |
| Pretérito perfecto |
ego displicāvī |
tū displicāvistī |
is, ea, id displicāvit |
nōs displicāvimus |
vōs displicāvistis |
eī, eae, ea displicāvērunt, displicāvēre |
| Pretérito pluscuamperfecto |
ego displicāveram |
tū displicāverās |
is, ea, id displicāverat |
nōs displicāverāmus |
vōs displicāverātis |
eī, eae, ea displicāverant |
| Futuro perfecto |
ego displicāverō |
tū displicāveris |
is, ea, id displicāverit |
nōs displicāverimus |
vōs displicāveritis |
eī, eae, ea displicāverint |
| Presente pasivo |
ego displicor |
tū displicāris, displicāre |
is, ea, id displicātur |
nōs displicāmur |
vōs displicāminī |
eī, eae, ea displicantur |
| Pretérito imperfecto pasivo |
ego displicābar |
tū displicābāris, displicābāre |
is, ea, id displicābātur |
nōs displicābāmur |
vōs displicābāminī |
eī, eae, ea displicābantur |
| Futuro pasivo |
ego displicābor |
tū displicāberis, displicābere |
is, ea, id displicābitur |
nōs displicābimur |
vōs displicābiminī |
eī, eae, ea displicābuntur |
| Modo subjuntivo |
|
ut ego |
ut tū |
ut is, ut ea, ut id |
ut nōs |
ut vōs |
ut eī, ut eae, ut ea |
| Presente |
ut ego displicem |
ut tū displicēs |
ut is, ut ea, ut id displicet |
ut nōs displicēmus |
ut vōs displicētis |
ut eī, ut eae, ut ea displicent |
| Pretérito imperfecto |
ut ego displicārem |
ut tū displicārēs |
ut is, ut ea, ut id displicāret |
ut nōs displicārēmus |
ut vōs displicārētis |
ut eī, ut eae, ut ea displicārent |
| Pretérito perfecto |
ut ego displicāverim |
ut tū displicāverīs |
ut is, ut ea, ut id displicāverit |
ut nōs displicāverīmus |
ut vōs displicāverītis |
ut eī, ut eae, ut ea displicāverint |
| Pretérito pluscuamperfecto |
ut ego displicāvissem |
ut tū displicāvissēs |
ut is, ut ea, ut id displicāvisset |
ut nōs displicāvissēmus |
ut vōs displicāvissētis |
ut eī, ut eae, ut ea displicāvissent |
| Presente pasivo |
ut ego displicer |
ut tū displicēris, displicēre |
ut is, ut ea, ut id displicētur |
ut nōs displicēmur |
ut vōs displicēminī |
ut eī, ut eae, ut ea displicentur |
| Pretérito imperfecto pasivo |
ut ego displicārer |
ut tū displicārēris, displicārēre |
ut is, ut ea, ut id displicārētur |
ut nōs displicārēmur |
ut vōs displicārēminī |
ut eī, ut eae, ut ea displicārentur |
| Modo imperativo |
|
― |
(tū) |
(is, ea, id) |
― |
(vōs) |
(eī, eae, ea) |
| Presente |
― ― |
(tū) displicā |
(is, ea, id) ― |
― ― |
(vōs) displicāte |
(eī, eae, ea) ― |
| Futuro |
― ― |
(tū) displicātō |
(is, ea, id) displicātō |
― ― |
(vōs) displicātōte |
(eī, eae, ea) displicantō |
| Presente pasivo |
― ― |
(tū) displicāre |
(is, ea, id) ― |
― ― |
(vōs) displicāminī |
(eī, eae, ea) ― |
| Futuro pasivo |
― ― |
(tū) displicātor |
(is, ea, id) displicātor |
― ― |
(vōs) ― |
(eī, eae, ea) displicantor |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad |
|
