Ir al contenido

dispono

De Wikcionario, el diccionario libre
dispono
clásico (AFI) /diˈspoː.noː/
eclesiástico (AFI) /diˈspo.no/
silabación di-spō-nō
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
rimas o.no, oː.noː

Etimología

[editar]

Del prefijo dis- y pōnō ('poner').[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Poner (colocar, situar, etc.) distribuyendo aquí y allí, en distintos lugares.[1]
2
Plantar, trasplantar.[1]
3
Poner en orden y/o lugar apropiado, disponer, exponer, ordenar, organizar.[1]
4
Distribuir, repartir.[1]
5
Estacionar, posicionar, apostar2, disponer (en posiciones estratégicas).[1]
6
Administrar, dirigir.[1]
7
Mandar, ordenar, prescribir, decretar, disponer.[1]

Conjugación

[editar]
Conjugación de dispōnō, dispōnere, disposuī, dispositum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo dispōnere, disposuisse
Infinitivo pasivo dispōnī
Participio activo dispōnēns, dispositūrus
Participio pasivo dispōnendus, dispositus
Gerundio dispōnendī, dispōnendō, dispōnendum
Supino dispositum, dispositū
Formas personales
Modo indicativo
ego tū is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego dispōnō tū dispōnis is, ea, id dispōnit nōs dispōnimus vōs dispōnitis eī, eae, ea dispōnunt
Pretérito imperfecto ego dispōnēbam tū dispōnēbās is, ea, id dispōnēbat nōs dispōnēbāmus vōs dispōnēbātis eī, eae, ea dispōnēbant
Futuro ego dispōnam tū dispōnēs is, ea, id dispōnēt nōs dispōnēmus vōs dispōnētis eī, eae, ea dispōnent
Pretérito perfecto ego disposuī tū disposuistī is, ea, id disposuit nōs disposuimus vōs disposuistis eī, eae, ea disposuērunt, disposuēre
Pretérito pluscuamperfecto ego disposueram tū disposuerās is, ea, id disposuerat nōs disposuerāmus vōs disposuerātis eī, eae, ea disposuerant
Futuro perfecto ego disposuerō tū disposueris is, ea, id disposuerit nōs disposuerimus vōs disposueritis eī, eae, ea disposuerint
Presente pasivo ego dispōnor tū dispōneris, dispōnere is, ea, id dispōnitur nōs dispōnimur vōs dispōniminī eī, eae, ea dispōnuntur
Pretérito imperfecto pasivo ego dispōnēbar tū dispōnēbāris, dispōnēbāre is, ea, id dispōnēbātur nōs dispōnēbāmur vōs dispōnēbāminī eī, eae, ea dispōnēbantur
Futuro pasivo ego dispōnar tū dispōnēris, dispōnēre is, ea, id dispōnētur nōs dispōnēmur vōs dispōnēminī eī, eae, ea dispōnentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego dispōnam ut tū dispōnās ut is, ut ea, ut id dispōnat ut nōs dispōnāmus ut vōs dispōnātis ut eī, ut eae, ut ea dispōnant
Pretérito imperfecto ut ego dispōnerem ut tū dispōnerēs ut is, ut ea, ut id dispōneret ut nōs dispōnerēmus ut vōs dispōnerētis ut eī, ut eae, ut ea dispōnerent
Pretérito perfecto ut ego disposuerim ut tū disposuerīs ut is, ut ea, ut id disposuerit ut nōs disposuerīmus ut vōs disposuerītis ut eī, ut eae, ut ea disposuerint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego disposuissem ut tū disposuissēs ut is, ut ea, ut id disposuisset ut nōs disposuissēmus ut vōs disposuissētis ut eī, ut eae, ut ea disposuissent
Presente pasivo ut ego dispōnar ut tū dispōnāris, dispōnāre ut is, ut ea, ut id dispōnātur ut nōs dispōnāmur ut vōs dispōnāminī ut eī, ut eae, ut ea dispōnantur
Pretérito imperfecto pasivo ut ego dispōnerer ut tū dispōnerēris, dispōnerēre ut is, ut ea, ut id dispōnerētur ut nōs dispōnerēmur ut vōs dispōnerēminī ut eī, ut eae, ut ea dispōnerentur
Modo imperativo
― (tū) (is, ea, id) ― (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) dispōne (is, ea, id) ― ― ― (vōs) dispōnite (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) dispōnitō (is, ea, id) dispōnitō ― ― (vōs) dispōnitōte (eī, eae, ea) dispōnuntō
Presente pasivo ― ― (tū) dispōnere (is, ea, id) ― ― ― (vōs) dispōniminī (eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo ― ― (tū) dispōnitor (is, ea, id) dispōnitor ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) dispōnuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Descendientes

[editar]
Descendientes [▲▼]

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.