dissavior

Latín

dissavior
clásico (AFI)	/disˈsaː.wi.or/
eclesiástico (AFI)	/disˈsa.vi.or/
silabación	dis-sā-vi-or
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
rimas	aː.wi.or, a.vi.or

Etimología

Del prefijo dis- y sāvior ('besar').

Verbo transitivo

1

Besar con fervor, besuquear.

Conjugación

Conjugación de dissāviō, dissāviāre, ―, dissāviātum  (primera conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo	dissāviārī
Participio	dissāviandus, dissāviātus
Gerundio	dissāviandī, dissāviandō, dissāviandum
Supino	dissāviātum, dissāviātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dissāvior	tū dissāviāris, dissāviāre	is, ea, id dissāviātur	nōs dissāviāmur	vōs dissāviāminī	eī, eae, ea dissāviantur
Pretérito imperfecto	ego dissāviābar	tū dissāviābāris, dissāviābāre	is, ea, id dissāviābātur	nōs dissāviābāmur	vōs dissāviābāminī	eī, eae, ea dissāviābantur
Futuro	ego dissāviābor	tū dissāviāberis, dissāviābere	is, ea, id dissāviābitur	nōs dissāviābimur	vōs dissāviābiminī	eī, eae, ea dissāviābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dissāvier	ut tū dissāviēris, dissāviēre	ut is, ut ea, ut id dissāviētur	ut nōs dissāviēmur	ut vōs dissāviēminī	ut eī, ut eae, ut ea dissāvientur
Pretérito imperfecto	ut ego dissāviārer	ut tū dissāviārēris, dissāviārēre	ut is, ut ea, ut id dissāviārētur	ut nōs dissāviārēmur	ut vōs dissāviārēminī	ut eī, ut eae, ut ea dissāviārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dissāviāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dissāviāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dissāviātor	(is, ea, id) dissāviātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) dissāviantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad