disseco

Latín

disseco
clásico (AFI)	/ˈdis.se.koː/
eclesiástico (AFI)	/ˈdis.se.ko/
silabación	dis-se-cō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
variantes	dissicō
rimas	is.se.koː, is.se.ko

Etimología

Del prefijo dis- y secō ('cortar').^[1]^[2]

Verbo transitivo

1: Cortar en dos o en más pedazos, tajar, disecar.^[1]^[2]

Conjugación

Conjugación de dissecō, dissecāre, dissecuī, dissectum (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dissecāre, dissecuisse
Infinitivo pasivo	dissecārī
Participio activo	dissecāns, dissectūrus
Participio pasivo	dissecandus, dissectus
Gerundio	dissecandī, dissecandō, dissecandum
Supino	dissectum, dissectū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dissecō	tū dissecās	is, ea, id dissecat	nōs dissecāmus	vōs dissecātis	eī, eae, ea dissecant
Pretérito imperfecto	ego dissecābam	tū dissecābās	is, ea, id dissecābat	nōs dissecābāmus	vōs dissecābātis	eī, eae, ea dissecābant
Futuro	ego dissecābō	tū dissecābis	is, ea, id dissecābit	nōs dissecābimus	vōs dissecābitis	eī, eae, ea dissecābunt
Pretérito perfecto	ego dissecuī	tū dissecuistī	is, ea, id dissecuit	nōs dissecuimus	vōs dissecuistis	eī, eae, ea dissecuērunt, dissecuēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego dissecueram	tū dissecuerās	is, ea, id dissecuerat	nōs dissecuerāmus	vōs dissecuerātis	eī, eae, ea dissecuerant
Futuro perfecto	ego dissecuerō	tū dissecueris	is, ea, id dissecuerit	nōs dissecuerimus	vōs dissecueritis	eī, eae, ea dissecuerint
Presente pasivo	ego dissecor	tū dissecāris, dissecāre	is, ea, id dissecātur	nōs dissecāmur	vōs dissecāminī	eī, eae, ea dissecantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego dissecābar	tū dissecābāris, dissecābāre	is, ea, id dissecābātur	nōs dissecābāmur	vōs dissecābāminī	eī, eae, ea dissecābantur
Futuro pasivo	ego dissecābor	tū dissecāberis, dissecābere	is, ea, id dissecābitur	nōs dissecābimur	vōs dissecābiminī	eī, eae, ea dissecābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dissecem	ut tū dissecēs	ut is, ut ea, ut id dissecet	ut nōs dissecēmus	ut vōs dissecētis	ut eī, ut eae, ut ea dissecent
Pretérito imperfecto	ut ego dissecārem	ut tū dissecārēs	ut is, ut ea, ut id dissecāret	ut nōs dissecārēmus	ut vōs dissecārētis	ut eī, ut eae, ut ea dissecārent
Pretérito perfecto	ut ego dissecuerim	ut tū dissecuerīs	ut is, ut ea, ut id dissecuerit	ut nōs dissecuerīmus	ut vōs dissecuerītis	ut eī, ut eae, ut ea dissecuerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego dissecuissem	ut tū dissecuissēs	ut is, ut ea, ut id dissecuisset	ut nōs dissecuissēmus	ut vōs dissecuissētis	ut eī, ut eae, ut ea dissecuissent
Presente pasivo	ut ego dissecer	ut tū dissecēris, dissecēre	ut is, ut ea, ut id dissecētur	ut nōs dissecēmur	ut vōs dissecēminī	ut eī, ut eae, ut ea dissecentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dissecārer	ut tū dissecārēris, dissecārēre	ut is, ut ea, ut id dissecārētur	ut nōs dissecārēmur	ut vōs dissecārēminī	ut eī, ut eae, ut ea dissecārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dissecā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dissecāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dissecātō	(is, ea, id) dissecātō	― ―	(vōs) dissecātōte	(eī, eae, ea) dissecantō
Presente pasivo	― ―	(tū) dissecāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dissecāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) dissecātor	(is, ea, id) dissecātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) dissecantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

1 2 «disseco» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.
1 2 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[g-1] 1 2 «disseco» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.

[o-2] 1 2 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1]

[2]