dissensus
| dissensus | |
| clásico (AFI) | /disˈsen.sus/ |
| eclesiástico (AFI) | /disˈsen.sus/ |
| silabación | dis-sēn-sus |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | trisílaba |
| rima | en.sus |
Etimología
[editar]De dissentiō, -īre ('disentir') y el sufijo -sus1, y aquel del prefijo dis- y sentiō, -īre ('sentir').[1]
Sustantivo masculino
[editar]Declinación
[editar]Declinación de dissēnsus, dissēnsūs tipo: cuarta declinación [▲▼]
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nominativo | sg. dissēnsus | pl. dissēnsūs |
| Genitivo | sg. dissēnsūs | pl. dissēnsuum |
| Dativo | sg. dissēnsuī | pl. dissēnsibus |
| Acusativo | sg. dissēnsum | pl. dissēnsūs |
| Ablativo | sg. dissēnsū | pl. dissēnsibus |
| Vocativo | sg. dissēnsus | pl. dissēnsūs |