dissero

Latín

dissero
clásico (AFI)	/ˈdis.se.roː/
eclesiástico (AFI)	/ˈdis.se.ro/
silabación	dis-se-rō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	is.se.ro, is.se.roː

Etimología 1

Del prefijo dis- y serō₁ ("sembrar, plantar").^[1]

Verbo transitivo

1

Sembrar, plantar en intervalos, trasplantar.^[1]

b: Esparcir, dispersar, diseminar.^[1]

2

Separar.^[1]

Conjugación

Conjugación de disserō, disserere, dissēvī, dissitum (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	disserere, dissēvisse
Infinitivo pasivo	disserī
Participio activo	disserēns, dissitūrus
Participio pasivo	disserendus, dissitus
Gerundio	disserendī, disserendō, disserendum
Supino	dissitum, dissitū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego disserō	tū disseris	is, ea, id disserit	nōs disserimus	vōs disseritis	eī, eae, ea disserunt
Pretérito imperfecto	ego disserēbam	tū disserēbās	is, ea, id disserēbat	nōs disserēbāmus	vōs disserēbātis	eī, eae, ea disserēbant
Futuro	ego disseram	tū disserēs	is, ea, id disserēt	nōs disserēmus	vōs disserētis	eī, eae, ea disserent
Pretérito perfecto	ego dissēvī	tū dissēvistī	is, ea, id dissēvit	nōs dissēvimus	vōs dissēvistis	eī, eae, ea dissēvērunt, dissēvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego dissēveram	tū dissēverās	is, ea, id dissēverat	nōs dissēverāmus	vōs dissēverātis	eī, eae, ea dissēverant
Futuro perfecto	ego dissēverō	tū dissēveris	is, ea, id dissēverit	nōs dissēverimus	vōs dissēveritis	eī, eae, ea dissēverint
Presente pasivo	ego disseror	tū dissereris, disserere	is, ea, id disseritur	nōs disserimur	vōs disseriminī	eī, eae, ea disseruntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego disserēbar	tū disserēbāris, disserēbāre	is, ea, id disserēbātur	nōs disserēbāmur	vōs disserēbāminī	eī, eae, ea disserēbantur
Futuro pasivo	ego disserar	tū disserēris, disserēre	is, ea, id disserētur	nōs disserēmur	vōs disserēminī	eī, eae, ea disserentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego disseram	ut tū disserās	ut is, ut ea, ut id disserat	ut nōs disserāmus	ut vōs disserātis	ut eī, ut eae, ut ea disserant
Pretérito imperfecto	ut ego dissererem	ut tū dissererēs	ut is, ut ea, ut id dissereret	ut nōs dissererēmus	ut vōs dissererētis	ut eī, ut eae, ut ea dissererent
Pretérito perfecto	ut ego dissēverim	ut tū dissēverīs	ut is, ut ea, ut id dissēverit	ut nōs dissēverīmus	ut vōs dissēverītis	ut eī, ut eae, ut ea dissēverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego dissēvissem	ut tū dissēvissēs	ut is, ut ea, ut id dissēvisset	ut nōs dissēvissēmus	ut vōs dissēvissētis	ut eī, ut eae, ut ea dissēvissent
Presente pasivo	ut ego disserar	ut tū disserāris, disserāre	ut is, ut ea, ut id disserātur	ut nōs disserāmur	ut vōs disserāminī	ut eī, ut eae, ut ea disserantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dissererer	ut tū dissererēris, dissererēre	ut is, ut ea, ut id dissererētur	ut nōs dissererēmur	ut vōs dissererēminī	ut eī, ut eae, ut ea dissererentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dissere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disserite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) disseritō	(is, ea, id) disseritō	― ―	(vōs) disseritōte	(eī, eae, ea) disseruntō
Presente pasivo	― ―	(tū) disserere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disseriminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) disseritor	(is, ea, id) disseritor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) disseruntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Etimología 2

Del prefijo dis- y serō₂ ('entretejer').^[1]

Verbo transitivo e intransitivo

1: Poner en orden, disponer.^[1]
2: Disertar, discurrir, tratar, discutir, etc.^[1]

Conjugación

Conjugación de disserō, disserere, disseruī, dissertum (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	disserere, disseruisse
Infinitivo pasivo	disserī
Participio activo	disserēns, dissertūrus
Participio pasivo	disserendus, dissertus
Gerundio	disserendī, disserendō, disserendum
Supino	dissertum, dissertū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego disserō	tū disseris	is, ea, id disserit	nōs disserimus	vōs disseritis	eī, eae, ea disserunt
Pretérito imperfecto	ego disserēbam	tū disserēbās	is, ea, id disserēbat	nōs disserēbāmus	vōs disserēbātis	eī, eae, ea disserēbant
Futuro	ego disseram	tū disserēs	is, ea, id disserēt	nōs disserēmus	vōs disserētis	eī, eae, ea disserent
Pretérito perfecto	ego disseruī	tū disseruistī	is, ea, id disseruit	nōs disseruimus	vōs disseruistis	eī, eae, ea disseruērunt, disseruēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego disserueram	tū disseruerās	is, ea, id disseruerat	nōs disseruerāmus	vōs disseruerātis	eī, eae, ea disseruerant
Futuro perfecto	ego disseruerō	tū disserueris	is, ea, id disseruerit	nōs disseruerimus	vōs disserueritis	eī, eae, ea disseruerint
Presente pasivo	ego disseror	tū dissereris, disserere	is, ea, id disseritur	nōs disserimur	vōs disseriminī	eī, eae, ea disseruntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego disserēbar	tū disserēbāris, disserēbāre	is, ea, id disserēbātur	nōs disserēbāmur	vōs disserēbāminī	eī, eae, ea disserēbantur
Futuro pasivo	ego disserar	tū disserēris, disserēre	is, ea, id disserētur	nōs disserēmur	vōs disserēminī	eī, eae, ea disserentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego disseram	ut tū disserās	ut is, ut ea, ut id disserat	ut nōs disserāmus	ut vōs disserātis	ut eī, ut eae, ut ea disserant
Pretérito imperfecto	ut ego dissererem	ut tū dissererēs	ut is, ut ea, ut id dissereret	ut nōs dissererēmus	ut vōs dissererētis	ut eī, ut eae, ut ea dissererent
Pretérito perfecto	ut ego disseruerim	ut tū disseruerīs	ut is, ut ea, ut id disseruerit	ut nōs disseruerīmus	ut vōs disseruerītis	ut eī, ut eae, ut ea disseruerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego disseruissem	ut tū disseruissēs	ut is, ut ea, ut id disseruisset	ut nōs disseruissēmus	ut vōs disseruissētis	ut eī, ut eae, ut ea disseruissent
Presente pasivo	ut ego disserar	ut tū disserāris, disserāre	ut is, ut ea, ut id disserātur	ut nōs disserāmur	ut vōs disserāminī	ut eī, ut eae, ut ea disserantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dissererer	ut tū dissererēris, dissererēre	ut is, ut ea, ut id dissererētur	ut nōs dissererēmur	ut vōs dissererēminī	ut eī, ut eae, ut ea dissererentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dissere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disserite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) disseritō	(is, ea, id) disseritō	― ―	(vōs) disseritōte	(eī, eae, ea) disseruntō
Presente pasivo	― ―	(tū) disserere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disseriminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) disseritor	(is, ea, id) disseritor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) disseruntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Etimología 3

Del prefijo dis- y serō₃ ("cerrar con cerrojo").^[1]

Verbo transitivo

1

Abrir el cerrojo, desatrancar.^[1]

Uso: poco usado.

Conjugación

Conjugación de disserō, disserāre, ―, ― (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	disserāre
Infinitivo pasivo	disserārī
Participio activo	disserāns
Participio pasivo	disserandus
Gerundio	disserandī, disserandō, disserandum
Supino	―
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego disserō	tū disserās	is, ea, id disserat	nōs disserāmus	vōs disserātis	eī, eae, ea disserant
Pretérito imperfecto	ego disserābam	tū disserābās	is, ea, id disserābat	nōs disserābāmus	vōs disserābātis	eī, eae, ea disserābant
Futuro	ego disserābō	tū disserābis	is, ea, id disserābit	nōs disserābimus	vōs disserābitis	eī, eae, ea disserābunt
Pretérito perfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito pluscuamperfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro perfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Presente pasivo	ego disseror	tū disserāris, disserāre	is, ea, id disserātur	nōs disserāmur	vōs disserāminī	eī, eae, ea disserantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego disserābar	tū disserābāris, disserābāre	is, ea, id disserābātur	nōs disserābāmur	vōs disserābāminī	eī, eae, ea disserābantur
Futuro pasivo	ego disserābor	tū disserāberis, disserābere	is, ea, id disserābitur	nōs disserābimur	vōs disserābiminī	eī, eae, ea disserābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego disserem	ut tū disserēs	ut is, ut ea, ut id disseret	ut nōs disserēmus	ut vōs disserētis	ut eī, ut eae, ut ea disserent
Pretérito imperfecto	ut ego disserārem	ut tū disserārēs	ut is, ut ea, ut id disserāret	ut nōs disserārēmus	ut vōs disserārētis	ut eī, ut eae, ut ea disserārent
Pretérito perfecto	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Presente pasivo	ut ego disserer	ut tū disserēris, disserēre	ut is, ut ea, ut id disserētur	ut nōs disserēmur	ut vōs disserēminī	ut eī, ut eae, ut ea disserentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego disserārer	ut tū disserārēris, disserārēre	ut is, ut ea, ut id disserārētur	ut nōs disserārēmur	ut vōs disserārēminī	ut eī, ut eae, ut ea disserārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) disserā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disserāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) disserātō	(is, ea, id) disserātō	― ―	(vōs) disserātōte	(eī, eae, ea) disserantō
Presente pasivo	― ―	(tū) disserāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disserāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) disserātor	(is, ea, id) disserātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) disserantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

1 2 3 4 5 6 7 8 9 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[o-1] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1]