disserpo

Latín

disserpō
clásico (AFI)	[dɪsˈsɛr.poː]

Etimología

Del prefijo dis- y serpō ('serpentear').

Verbo intransitivo

1

Moverse a hurtadillas de acá para allá, serpentear sin ser visto o expandirse imperceptiblemente.

• Uso: poco usado.

Conjugación

Conjugación de disserpō, disserpere, ―, ―  (tercera conjugación, defectivo, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	disserpere
Infinitivo pasivo	―
Participio activo	disserpēns
Participio pasivo	―
Gerundio	disserpendī, disserpendō, disserpendum
Supino	―
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego disserpō	tū disserpis	is, ea, id disserpit	nōs disserpimus	vōs disserpitis	eī, eae, ea disserpunt
Pretérito imperfecto	ego disserpēbam	tū disserpēbās	is, ea, id disserpēbat	nōs disserpēbāmus	vōs disserpēbātis	eī, eae, ea disserpēbant
Futuro	ego disserpam	tū disserpēs	is, ea, id disserpēt	nōs disserpēmus	vōs disserpētis	eī, eae, ea disserpent
Pretérito perfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito pluscuamperfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro perfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Presente pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego disserpam	ut tū disserpās	ut is, ut ea, ut id disserpat	ut nōs disserpāmus	ut vōs disserpātis	ut eī, ut eae, ut ea disserpant
Pretérito imperfecto	ut ego disserperem	ut tū disserperēs	ut is, ut ea, ut id disserperet	ut nōs disserperēmus	ut vōs disserperētis	ut eī, ut eae, ut ea disserperent
Pretérito perfecto	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Presente pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) disserpe	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disserpite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) disserpitō	(is, ea, id) disserpitō	― ―	(vōs) disserpitōte	(eī, eae, ea) disserpuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
NOTA: solo se emplean las formas activas