Ir al contenido

dissimulo

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  disimulo, disimuló
dissimulo
clásico (AFI) /disˈsi.mu.loː/
eclesiástico (AFI) /disˈsi.mu.lo/
silabación dis-si-mu-lō
acentuación esdrújula
longitud silábica tetrasílaba
rimas i.mu.loː, i.mu.lo

Etimología

[editar]

Del prefijo dis- y simulō ("hacer símil, imitar, simular"), literalmente "hacer disímil".[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Ocultar, disfrazar, disimular.[1]

Conjugación

[editar]
Conjugación de dissimulō, dissimulāre, dissimulāvī, dissimulātum(primera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo dissimulāre, dissimulāvisse
Infinitivo pasivo dissimulārī
Participio activo dissimulāns, dissimulātūrus
Participio pasivo dissimulandus, dissimulātus
Gerundio dissimulandī, dissimulandō, dissimulandum
Supino dissimulātum, dissimulātū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egodissimulō dissimulās is, ea, iddissimulat nōsdissimulāmus vōsdissimulātis eī, eae, eadissimulant
Pretérito imperfecto egodissimulābam dissimulābās is, ea, iddissimulābat nōsdissimulābāmus vōsdissimulābātis eī, eae, eadissimulābant
Futuro egodissimulābō dissimulābis is, ea, iddissimulābit nōsdissimulābimus vōsdissimulābitis eī, eae, eadissimulābunt
Pretérito perfecto egodissimulāvī dissimulāvistī is, ea, iddissimulāvit nōsdissimulāvimus vōsdissimulāvistis eī, eae, eadissimulāvērunt, dissimulāvēre
Pretérito pluscuamperfecto egodissimulāveram dissimulāverās is, ea, iddissimulāverat nōsdissimulāverāmus vōsdissimulāverātis eī, eae, eadissimulāverant
Futuro perfecto egodissimulāverō dissimulāveris is, ea, iddissimulāverit nōsdissimulāverimus vōsdissimulāveritis eī, eae, eadissimulāverint
Presente pasivo egodissimulor dissimulāris, dissimulāre is, ea, iddissimulātur nōsdissimulāmur vōsdissimulāminī eī, eae, eadissimulantur
Pretérito imperfecto pasivo egodissimulābar dissimulābāris, dissimulābāre is, ea, iddissimulābātur nōsdissimulābāmur vōsdissimulābāminī eī, eae, eadissimulābantur
Futuro pasivo egodissimulābor dissimulāberis, dissimulābere is, ea, iddissimulābitur nōsdissimulābimur vōsdissimulābiminī eī, eae, eadissimulābuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egodissimulem ut tūdissimulēs ut is, ut ea, ut iddissimulet ut nōsdissimulēmus ut vōsdissimulētis ut eī, ut eae, ut eadissimulent
Pretérito imperfecto ut egodissimulārem ut tūdissimulārēs ut is, ut ea, ut iddissimulāret ut nōsdissimulārēmus ut vōsdissimulārētis ut eī, ut eae, ut eadissimulārent
Pretérito perfecto ut egodissimulāverim ut tūdissimulāverīs ut is, ut ea, ut iddissimulāverit ut nōsdissimulāverīmus ut vōsdissimulāverītis ut eī, ut eae, ut eadissimulāverint
Pretérito pluscuamperfecto ut egodissimulāvissem ut tūdissimulāvissēs ut is, ut ea, ut iddissimulāvisset ut nōsdissimulāvissēmus ut vōsdissimulāvissētis ut eī, ut eae, ut eadissimulāvissent
Presente pasivo ut egodissimuler ut tūdissimulēris, dissimulēre ut is, ut ea, ut iddissimulētur ut nōsdissimulēmur ut vōsdissimulēminī ut eī, ut eae, ut eadissimulentur
Pretérito imperfecto pasivo ut egodissimulārer ut tūdissimulārēris, dissimulārēre ut is, ut ea, ut iddissimulārētur ut nōsdissimulārēmur ut vōsdissimulārēminī ut eī, ut eae, ut eadissimulārentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)dissimulā (is, ea, id) (vōs)dissimulāte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)dissimulātō (is, ea, id)dissimulātō (vōs)dissimulātōte (eī, eae, ea)dissimulantō
Presente pasivo (tū)dissimulāre (is, ea, id) (vōs)dissimulāminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)dissimulātor (is, ea, id)dissimulātor (vōs) (eī, eae, ea)dissimulantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 «dissimulo» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.