dissuadeo

Latín

dissuadeo
clásico (AFI)	/disˈsʷaː.de.oː/
eclesiástico (AFI)	/disˈswa.de.o/
silabación	dis-suā-de-ō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
rimas	a.de.o, aː.de.oː

Etimología

Del prefijo dis- y suādeō ('aconsejar').

Verbo transitivo e intransitivo

1

Disuadir, desaconsejar.

Conjugación

Conjugación de dissuādeō, dissuādēre, dissuāsī, dissuāsum  (segunda conjugación, defectivo, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dissuādēre, dissuāsisse
Infinitivo pasivo	―
Participio activo	dissuādēns, dissuāsūrus
Participio pasivo	―
Gerundio	dissuādendī, dissuādendō, dissuādendum
Supino	dissuāsum, dissuāsū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dissuādeō	tū dissuādēs	is, ea, id dissuādet	nōs dissuādēmus	vōs dissuādētis	eī, eae, ea dissuādent
Pretérito imperfecto	ego dissuādēbam	tū dissuādēbās	is, ea, id dissuādēbat	nōs dissuādēbāmus	vōs dissuādēbātis	eī, eae, ea dissuādēbant
Futuro	ego dissuādēbō	tū dissuādēbis	is, ea, id dissuādēbit	nōs dissuādēbimus	vōs dissuādēbitis	eī, eae, ea dissuādēbunt
Pretérito perfecto	ego dissuāsī	tū dissuāsistī	is, ea, id dissuāsit	nōs dissuāsimus	vōs dissuāsistis	eī, eae, ea dissuāsērunt, dissuāsēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego dissuāseram	tū dissuāserās	is, ea, id dissuāserat	nōs dissuāserāmus	vōs dissuāserātis	eī, eae, ea dissuāserant
Futuro perfecto	ego dissuāserō	tū dissuāseris	is, ea, id dissuāserit	nōs dissuāserimus	vōs dissuāseritis	eī, eae, ea dissuāserint
Presente pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dissuādeam	ut tū dissuādeās	ut is, ut ea, ut id dissuādeat	ut nōs dissuādeāmus	ut vōs dissuādeātis	ut eī, ut eae, ut ea dissuādeant
Pretérito imperfecto	ut ego dissuādērem	ut tū dissuādērēs	ut is, ut ea, ut id dissuādēret	ut nōs dissuādērēmus	ut vōs dissuādērētis	ut eī, ut eae, ut ea dissuādērent
Pretérito perfecto	ut ego dissuāserim	ut tū dissuāserīs	ut is, ut ea, ut id dissuāserit	ut nōs dissuāserīmus	ut vōs dissuāserītis	ut eī, ut eae, ut ea dissuāserint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego dissuāsissem	ut tū dissuāsissēs	ut is, ut ea, ut id dissuāsisset	ut nōs dissuāsissēmus	ut vōs dissuāsissētis	ut eī, ut eae, ut ea dissuāsissent
Presente pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dissuādē	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dissuādēte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dissuādētō	(is, ea, id) dissuādētō	― ―	(vōs) dissuādētōte	(eī, eae, ea) dissuādentō
Presente pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
NOTA: solo se emplean las formas activas