distero

Latín

distero
clásico (AFI)	/ˈde.ste.roː/
eclesiástico (AFI)	/ˈde.ste.ro/
silabación	de-ste-rō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	e.ste.roː, e.ste.ro

Etimología

Del prefijo dis- y terō ('frotar').^[1]^[2]

Verbo transitivo

1: Triturar, moler, machacar, pisotear, aplastar, etc.^[1]^[2]

Conjugación

Conjugación de disterō, disterere, distrīvī, distrītum (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	disterere, distrīvisse
Infinitivo pasivo	disterī
Participio activo	disterēns, distrītūrus
Participio pasivo	disterendus, distrītus
Gerundio	disterendī, disterendō, disterendum
Supino	distrītum, distrītū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego disterō	tū disteris	is, ea, id disterit	nōs disterimus	vōs disteritis	eī, eae, ea disterunt
Pretérito imperfecto	ego disterēbam	tū disterēbās	is, ea, id disterēbat	nōs disterēbāmus	vōs disterēbātis	eī, eae, ea disterēbant
Futuro	ego disteram	tū disterēs	is, ea, id disterēt	nōs disterēmus	vōs disterētis	eī, eae, ea disterent
Pretérito perfecto	ego distrīvī	tū distrīvistī	is, ea, id distrīvit	nōs distrīvimus	vōs distrīvistis	eī, eae, ea distrīvērunt, distrīvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego distrīveram	tū distrīverās	is, ea, id distrīverat	nōs distrīverāmus	vōs distrīverātis	eī, eae, ea distrīverant
Futuro perfecto	ego distrīverō	tū distrīveris	is, ea, id distrīverit	nōs distrīverimus	vōs distrīveritis	eī, eae, ea distrīverint
Presente pasivo	ego disteror	tū distereris, disterere	is, ea, id disteritur	nōs disterimur	vōs disteriminī	eī, eae, ea disteruntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego disterēbar	tū disterēbāris, disterēbāre	is, ea, id disterēbātur	nōs disterēbāmur	vōs disterēbāminī	eī, eae, ea disterēbantur
Futuro pasivo	ego disterar	tū disterēris, disterēre	is, ea, id disterētur	nōs disterēmur	vōs disterēminī	eī, eae, ea disterentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego disteram	ut tū disterās	ut is, ut ea, ut id disterat	ut nōs disterāmus	ut vōs disterātis	ut eī, ut eae, ut ea disterant
Pretérito imperfecto	ut ego distererem	ut tū distererēs	ut is, ut ea, ut id distereret	ut nōs distererēmus	ut vōs distererētis	ut eī, ut eae, ut ea distererent
Pretérito perfecto	ut ego distrīverim	ut tū distrīverīs	ut is, ut ea, ut id distrīverit	ut nōs distrīverīmus	ut vōs distrīverītis	ut eī, ut eae, ut ea distrīverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego distrīvissem	ut tū distrīvissēs	ut is, ut ea, ut id distrīvisset	ut nōs distrīvissēmus	ut vōs distrīvissētis	ut eī, ut eae, ut ea distrīvissent
Presente pasivo	ut ego disterar	ut tū disterāris, disterāre	ut is, ut ea, ut id disterātur	ut nōs disterāmur	ut vōs disterāminī	ut eī, ut eae, ut ea disterantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego distererer	ut tū distererēris, distererēre	ut is, ut ea, ut id distererētur	ut nōs distererēmur	ut vōs distererēminī	ut eī, ut eae, ut ea distererentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) distere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disterite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) disteritō	(is, ea, id) disteritō	― ―	(vōs) disteritōte	(eī, eae, ea) disteruntō
Presente pasivo	― ―	(tū) disterere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) disteriminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) disteritor	(is, ea, id) disteritor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) disteruntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

1 2 «distero» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.
1 2 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[g-1] 1 2 «distero» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.

[o-2] 1 2 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1]

[2]