Ir al contenido

distinguo

De Wikcionario, el diccionario libre
distinguo
clásico (AFI) /diˈstin.gu.oː/
eclesiástico (AFI) /diˈstin.gu.o/
silabación di-stin-gu-ō
acentuación esdrújula
longitud silábica tetrasílaba
rimas in.gu.o, in.gu.oː

Etimología

[editar]

Del prefijo dis- y stinguō ('extinguir').[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Mantener separado, separar.
2
Distinguir, diferenciar, discernir.

Conjugación

[editar]
Conjugación de distinguō, distinguere, distīnxī, distīnctum(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo distinguere, distīnxisse
Infinitivo pasivo distinguī
Participio activo distinguēns, distīnctūrus
Participio pasivo distinguendus, distīnctus
Gerundio distinguendī, distinguendō, distinguendum
Supino distīnctum, distīnctū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egodistinguō distinguis is, ea, iddistinguit nōsdistinguimus vōsdistinguitis eī, eae, eadistinguunt
Pretérito imperfecto egodistinguēbam distinguēbās is, ea, iddistinguēbat nōsdistinguēbāmus vōsdistinguēbātis eī, eae, eadistinguēbant
Futuro egodistinguam distinguēs is, ea, iddistinguēt nōsdistinguēmus vōsdistinguētis eī, eae, eadistinguent
Pretérito perfecto egodistīnxī distīnxistī is, ea, iddistīnxit nōsdistīnximus vōsdistīnxistis eī, eae, eadistīnxērunt, distīnxēre
Pretérito pluscuamperfecto egodistīnxeram distīnxerās is, ea, iddistīnxerat nōsdistīnxerāmus vōsdistīnxerātis eī, eae, eadistīnxerant
Futuro perfecto egodistīnxerō distīnxeris is, ea, iddistīnxerit nōsdistīnxerimus vōsdistīnxeritis eī, eae, eadistīnxerint
Presente pasivo egodistinguor distingueris, distinguere is, ea, iddistinguitur nōsdistinguimur vōsdistinguiminī eī, eae, eadistinguuntur
Pretérito imperfecto pasivo egodistinguēbar distinguēbāris, distinguēbāre is, ea, iddistinguēbātur nōsdistinguēbāmur vōsdistinguēbāminī eī, eae, eadistinguēbantur
Futuro pasivo egodistinguar distinguēris, distinguēre is, ea, iddistinguētur nōsdistinguēmur vōsdistinguēminī eī, eae, eadistinguentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egodistinguam ut tūdistinguās ut is, ut ea, ut iddistinguat ut nōsdistinguāmus ut vōsdistinguātis ut eī, ut eae, ut eadistinguant
Pretérito imperfecto ut egodistinguerem ut tūdistinguerēs ut is, ut ea, ut iddistingueret ut nōsdistinguerēmus ut vōsdistinguerētis ut eī, ut eae, ut eadistinguerent
Pretérito perfecto ut egodistīnxerim ut tūdistīnxerīs ut is, ut ea, ut iddistīnxerit ut nōsdistīnxerīmus ut vōsdistīnxerītis ut eī, ut eae, ut eadistīnxerint
Pretérito pluscuamperfecto ut egodistīnxissem ut tūdistīnxissēs ut is, ut ea, ut iddistīnxisset ut nōsdistīnxissēmus ut vōsdistīnxissētis ut eī, ut eae, ut eadistīnxissent
Presente pasivo ut egodistinguar ut tūdistinguāris, distinguāre ut is, ut ea, ut iddistinguātur ut nōsdistinguāmur ut vōsdistinguāminī ut eī, ut eae, ut eadistinguantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egodistinguerer ut tūdistinguerēris, distinguerēre ut is, ut ea, ut iddistinguerētur ut nōsdistinguerēmur ut vōsdistinguerēminī ut eī, ut eae, ut eadistinguerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)distingue (is, ea, id) (vōs)distinguite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)distinguitō (is, ea, id)distinguitō (vōs)distinguitōte (eī, eae, ea)distinguuntō
Presente pasivo (tū)distinguere (is, ea, id) (vōs)distinguiminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)distinguitor (is, ea, id)distinguitor (vōs) (eī, eae, ea)distinguuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 588. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.