diverbero

Latín

dīverberō
clásico (AFI)	[diːˈwɛr.bɛ.roː]

Etimología

Del prefijo dis- y verberō ('golpear').^[1]^[2]

Verbo transitivo

1: Separar a golpes, partir a golpes.^[1]^[2]

2: Reventar a golpes, moler a palos, dar una buena paliza, zurrar (con dureza).^[1]^[2]

Conjugación

Conjugación de dīverberō, dīverberāre, ―, dīverberātum (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	dīverberāre
Infinitivo pasivo	dīverberārī
Participio activo	dīverberāns, dīverberātūrus
Participio pasivo	dīverberandus, dīverberātus
Gerundio	dīverberandī, dīverberandō, dīverberandum
Supino	dīverberātum, dīverberātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego dīverberō	tū dīverberās	is, ea, id dīverberat	nōs dīverberāmus	vōs dīverberātis	eī, eae, ea dīverberant
Pretérito imperfecto	ego dīverberābam	tū dīverberābās	is, ea, id dīverberābat	nōs dīverberābāmus	vōs dīverberābātis	eī, eae, ea dīverberābant
Futuro	ego dīverberābō	tū dīverberābis	is, ea, id dīverberābit	nōs dīverberābimus	vōs dīverberābitis	eī, eae, ea dīverberābunt
Pretérito perfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito pluscuamperfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro perfecto	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Presente pasivo	ego dīverberor	tū dīverberāris, dīverberāre	is, ea, id dīverberātur	nōs dīverberāmur	vōs dīverberāminī	eī, eae, ea dīverberantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego dīverberābar	tū dīverberābāris, dīverberābāre	is, ea, id dīverberābātur	nōs dīverberābāmur	vōs dīverberābāminī	eī, eae, ea dīverberābantur
Futuro pasivo	ego dīverberābor	tū dīverberāberis, dīverberābere	is, ea, id dīverberābitur	nōs dīverberābimur	vōs dīverberābiminī	eī, eae, ea dīverberābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego dīverberem	ut tū dīverberēs	ut is, ut ea, ut id dīverberet	ut nōs dīverberēmus	ut vōs dīverberētis	ut eī, ut eae, ut ea dīverberent
Pretérito imperfecto	ut ego dīverberārem	ut tū dīverberārēs	ut is, ut ea, ut id dīverberāret	ut nōs dīverberārēmus	ut vōs dīverberārētis	ut eī, ut eae, ut ea dīverberārent
Pretérito perfecto	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Presente pasivo	ut ego dīverberer	ut tū dīverberēris, dīverberēre	ut is, ut ea, ut id dīverberētur	ut nōs dīverberēmur	ut vōs dīverberēminī	ut eī, ut eae, ut ea dīverberentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego dīverberārer	ut tū dīverberārēris, dīverberārēre	ut is, ut ea, ut id dīverberārētur	ut nōs dīverberārēmur	ut vōs dīverberārēminī	ut eī, ut eae, ut ea dīverberārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) dīverberā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dīverberāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) dīverberātō	(is, ea, id) dīverberātō	― ―	(vōs) dīverberātōte	(eī, eae, ea) dīverberantō
Presente pasivo	― ―	(tū) dīverberāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) dīverberāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) dīverberātor	(is, ea, id) dīverberātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) dīverberantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

1 2 3 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.
1 2 3 «diverbero» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.

[o-1] 1 2 3 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[g-2] 1 2 3 «diverbero» en Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Karl Ernst Georges. Editorial: Hahnsche Buchhandlung. Hannover, 1913.

[1]

[2]