enemistá
Apariencia
| enemistá | |
| pronunciación (AFI) | [enemisˈt̪a] |
| silabación | e-ne-mis-tá |
| acentuación | aguda |
| longitud silábica | tetrasílaba |
| rima | a |
Forma verbal
[editar]- 1
- Segunda persona del singular (vos) del pretérito imperfecto de enemistar.
- Uso: para el negativo se emplea el presente del subjuntivo.
- Relacionado: enemista (tú).
Asturiano
[editar]| enemistá | |
| pronunciación (AFI) | [enemisˈt̪a] |
| silabación | e-ne-mis-tá |
| acentuación | aguda |
| longitud silábica | tetrasílaba |
| rima | a |
Etimología
[editar]Si puedes, incorpórala: ver cómo
Sustantivo femenino
[editar]enemistá ¦ plural: enemistaes
- 1
- Enemistad (sentimiento).[1]
- Sinónimo: enfrentamientu.
- Antónimo: amistá.
- 2
- Enemistad (relación).[1]
- Sinónimo: enfrentamientu.
- Antónimo: amistá.
Referencias y notas
[editar]- 1 2 3 «enemistá» en Diccionariu de l’Academia de la Llingua Asturiana. Editorial: Academia de la Llingua Asturiana. Oviedo. ISBN: 9788481682083.