erratum

Latín

erratum
clásico (AFI)	/ˈer.ra.tum/
eclesiástico (AFI)	/ˈer.ra.tum/
silabación	er-ra-tum
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rima	er.ra.tum

Etimología 1

De erro.

Sustantivo neutro

1

Error, equivocación.

• Sinónimo: error

Declinación

Declinación de errātum, errātī  tipo: segunda declinación [▲▼]

	Singular	Plural
Nominativo	sg. errātum	pl. errāta
Genitivo	sg. errātī	pl. errātōrum
Dativo	sg. errātō	pl. errātīs
Acusativo	sg. errātum	pl. errāta
Ablativo	sg. errātō	pl. errātīs
Vocativo	sg. errātum	pl. errāta

Forma flexiva

Forma verbal

1

Supino acusativo de errō.

Forma de participio

2

Nominativo singular neutro de errātus, participio perfecto pasivo de errō.

3

Acusativo singular neutro de errātus.

4

Vocativo singular neutro de errātus.

5

Acusativo singular masculino de errātus.