eskumutur

Vasco

eskumutur
pronunciación (AFI)	/es̺.ku.mu.tur/
silabación	es-ku-mu-tur
longitud silábica	tetrasílaba

Etimología

Compuesto de esku ('mano') y mutur ('extremo')

Sustantivo inanimado

1 Anatomía

Muñeca.

2

Puño, bocamanga.

Véase también

• Wikipedia en vasco tiene un artículo sobre eskumutur.

Declinación

Declinación de eskumutur  tipo: sustantivo inanimado [▲▼]

	Indefinido	Singular	Plural	Proximal
Absolutivo	indef. eskumutur	sg. eskumuturra	pl. eskumuturrak	prox. eskumuturrok
Ergativo	indef. eskumuturrek	sg. eskumuturrak	pl. eskumuturrek	prox. eskumuturrok
Dativo	indef. eskumuturri	sg. eskumuturrari	pl. eskumuturrei	prox. eskumuturroi
Gen. posesivo	indef. eskumuturren	sg. eskumuturraren	pl. eskumuturren	prox. eskumuturron
Comitativo	indef. eskumuturrekin	sg. eskumuturrarekin	pl. eskumuturrekin	prox. eskumuturrokin
Causativo	indef. eskumuturrengatik	sg. eskumuturrarengatik	pl. eskumuturrengatik	prox. eskumuturrongatik
Benefactivo	indef. eskumuturrentzat	sg. eskumuturrarentzat	pl. eskumuturrentzat	prox. eskumuturrontzat
Instrumental	indef. eskumuturrez	sg. eskumuturraz	pl. eskumuturrez	prox. eskumuturrotaz
Gen. locativo	indef. eskumuturretako	sg. eskumuturreko	pl. eskumuturretako	prox. eskumuturrotako
Inesivo	indef. eskumuturretan	sg. eskumuturrean	pl. eskumuturretan	prox. eskumuturrotan
Ablativo	indef. eskumuturretatik	sg. eskumuturretik	pl. eskumuturretatik	prox. eskumuturrotatik
Adlat. simple	indef. eskumuturretara	sg. eskumuturrera	pl. eskumuturretara	prox. eskumuturrotara
Adlat. comp.	indef. eskumuturretarako	sg. eskumuturrerako	pl. eskumuturretarako	prox. eskumuturrotarako
Adlat. final	indef. eskumuturretaraino	sg. eskumuturreraino	pl. eskumuturretaraino	prox. eskumuturrotaraino
Adlat. direcc.	indef. eskumuturretarantz	sg. eskumuturrerantz	pl. eskumuturretarantz	prox. eskumuturrotarantz
Partitivo	indef. eskumuturrik	―	―	―
Prolativo	indef. eskumuturtzat	―	―	―