Ir al contenido

existo

De Wikcionario, el diccionario libre
existo
pronunciación (AFI) [ekˈsist̪o]
silabación e-xis-to
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
rima is.to

Forma verbal

[editar]
1
Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de existir.
existo
clásico (AFI) /ˈek.si.stoː/
eclesiástico (AFI) /ˈek.si.sto/
silabación e-xi-stō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas ek.si.sto, ek.si.stoː

Verbo intransitivo

[editar]
1
Variante de exsistō.[1]

Conjugación

[editar]
Conjugación de existō, existere, extitī, ―  (tercera conjugación, defectivo, regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo existere, extitisse, existitisse
Infinitivo pasivo ―
Participio activo existēns
Participio pasivo ―
Gerundio existendī, existendō, existendum
Supino ―
Formas personales
Modo indicativo
ego tū is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego existō tū existis is, ea, id existit nōs existimus vōs existitis eī, eae, ea existunt
Pretérito imperfecto ego existēbam tū existēbās is, ea, id existēbat nōs existēbāmus vōs existēbātis eī, eae, ea existēbant
Futuro ego existam tū existēs is, ea, id existēt nōs existēmus vōs existētis eī, eae, ea existent
Pretérito perfecto ego extitī, existitī tū extitistī, existitistī is, ea, id extitit, existitit nōs extitimus, existitimus vōs extitistis, existitistis eī, eae, ea extitērunt, existitērunt, extitēre, existitēre
Pretérito pluscuamperfecto ego extiteram, existiteram tū extiterās, existiterās is, ea, id extiterat, existiterat nōs extiterāmus, existiterāmus vōs extiterātis, existiterātis eī, eae, ea extiterant, existiterant
Futuro perfecto ego extiterō, existiterō tū extiteris, existiteris is, ea, id extiterit, existiterit nōs extiterimus, existiterimus vōs extiteritis, existiteritis eī, eae, ea extiterint, existiterint
Presente pasivo ego ― tū ― is, ea, id ― nōs ― vōs ― eī, eae, ea ―
Pretérito imperfecto pasivo ego ― tū ― is, ea, id ― nōs ― vōs ― eī, eae, ea ―
Futuro pasivo ego ― tū ― is, ea, id ― nōs ― vōs ― eī, eae, ea ―
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego existam ut tū existās ut is, ut ea, ut id existat ut nōs existāmus ut vōs existātis ut eī, ut eae, ut ea existant
Pretérito imperfecto ut ego existerem ut tū existerēs ut is, ut ea, ut id existeret ut nōs existerēmus ut vōs existerētis ut eī, ut eae, ut ea existerent
Pretérito perfecto ut ego extiterim, existiterim ut tū extiterīs, existiterīs ut is, ut ea, ut id extiterit, existiterit ut nōs extiterīmus, existiterīmus ut vōs extiterītis, existiterītis ut eī, ut eae, ut ea extiterint, existiterint
Pretérito pluscuamperfecto ut ego extitissem, existitissem ut tū extitissēs, existitissēs ut is, ut ea, ut id extitisset, existitisset ut nōs extitissēmus, existitissēmus ut vōs extitissētis, existitissētis ut eī, ut eae, ut ea extitissent, existitissent
Presente pasivo ut ego ― ut tū ― ut is, ut ea, ut id ― ut nōs ― ut vōs ― ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito imperfecto pasivo ut ego ― ut tū ― ut is, ut ea, ut id ― ut nōs ― ut vōs ― ut eī, ut eae, ut ea ―
Modo imperativo
― (tū) (is, ea, id) ― (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) existe (is, ea, id) ― ― ― (vōs) existite (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) existitō (is, ea, id) existitō ― ― (vōs) existitōte (eī, eae, ea) existuntō
Presente pasivo ― ― (tū) ― (is, ea, id) ― ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo ― ― (tū) ― (is, ea, id) ― ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) ―
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
NOTA: solo se emplean las formas activas

Referencias y notas

[editar]
  1. ↑ Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.